PANTERNIEUWSJES September-november 2021

 

 De tentoonstelling Nick Andrews ”Ode To Joy” loopt van 23 september t.e.m. zondag 7 november.

Zij start tijdens het openingsweekend op zaterdag 18 september en zondag 19 september van 11 uur tot 19 uur. Nick Andrews woont en werkt in Antwerpen en Saint-Bonnet Troncais, Frankrijk. In maart 1997 had hij zijn eerste tentoonstelling in de galerie De Zwarte Panter, onder de titel “Let’s get Lost”. De thans aangekondigde expositie “Ode To Joy” is de twaalfde in de reeks, opnieuw met uitgave van een boek en bibliofiele editie met een brief van Jeroen Olyslaegers. Een schilderij van hem werd geselecteerd voor de belangrijke tentoonstelling “Sanguine – Luc Tuymans on Baroque” in de Fondazione Prada te Milaan van 18.10.2018 tot 25.2.2019. In deze expositie onderzocht curator Luc Tuymans de bindingen tussen de Barok en de maatschappij en de kunstwereld van vandaag. Aldus ontstond een spannende dialoog tussen de werken van hedendaagse kunstenaars en de Oude Meesters uit de 17° eeuw. Nick Andrews was vertegenwoordigd met het schilderij “La Danse Décadanse” uit 2011. In het cahier dat bij die gelegenheid werd uitgegeven, wordt zijn oeuvre als volgt omschreven: “Nick Andrews (London, 1972) is a mid-career painter in Belgium. The opulence of his works’ language seems to offer viewers the opportunity to lose themselves in the pictorial lavishness. His subjects are travel images, exotic landscapes, abandoned hotels, sex clubs, swimming pools, and decrepit entertainment parks, which he depicts more in terms of their atmosphere than their appearance. He paints a perversely deceptive dimension of pleasure and entertainment using gestural brushstrokes and loud, visually cogent tones in the use of contrasting primary colours.” De bibliofiele uitgaven van Nick Andrews, met tekst van Jeroen Olyslaegers, waren ook te zien in de expositie “Schilders & Schrijvers – Vijftig jaar galerie De Zwarte Panter in druk 1968-2018” in de historische Nottebohmzaal van de Erfgoedbibliotheek Hendrik Conscience, te Antwerpen. In de tentoonstelling “Ode To Joy” in galerie De Zwarte Panter gaat Nick Andrews een visuele interactie aan met de toeschouwer. Hij laat de mens zien in zijn hunkering naar vrijheid en feest. De schilderijen worden gekaderd in ontmoetingen en samenkomsten en zijn verbeeld in theatrale snapshots en selfies die eigen zijn aan deze tijdsgeest. Een parade aan personages die uit mythologische, historische en het alledaagse tot leven komen. Zoals in Andrews’ reeks van zes grote schilderijen (250 x 140cm), ontstaan gedurende de laatste twee jaar, krijg je echo’s van plastische linken die worden gelegd met Jheronimus Bosch “De Marskramer (De Landloper)” (circa 1500- 1510), Eduard Manet “Vagabond” (1862) en Edgar Degas’ interpretatie van de flaneur rond diezelfde periode. Het beeld heeft ook het fysische aspect van het bijeen zijn in de traditie van een Jacob Jordaens’ “De Koning Drinkt” (1640) en recenter nog Fred Bervoets’ “Ruzie in de Galerie” (1982). Hoe verhouden wij ons tot deze beelden en onze kijk op de geportretteerde? Zoals Andrews zijn interesse in Oskar Kokoschka’s pop van Alma Mahler. Na hun liefdesbreuk liet Kokoschka deze pop naar haar gelijkenis maken, waarna hij er geobsedeerd mee pronkte. De pop maakt haar intrede in Nick Andrews’ schilderijen. Ze lijkt een metafoor om het beeld te saboteren maar geeft met haar présence een uitbundig en speels karakter aan. Zie de reeks schilderijen “le temps de l'insouciance”(2019-21). De reeks werken van “Ode To Joy” waaronder schilderijen op doek, gemaroufleerd papier, collages en keramiek tonen kleurrijke taferelen en impressies die zo eigen zijn aan Nick Andrews’ “primaire” kleurgebruik en zijn onderbouwd door literaire en persoonlijke notities. Het zijn complexe composities ondersteund door gestuele en gedirigeerde penseelstreken die diepte weergeven alsook een “horror vacui” oproepen. De nachtelijke roes wordt af en toe onderbroken door een ochtendlijke contemplatie. Het is een mijmering van komen en gaan. “…”Ode To Joy” is een ode aan kleur, aan kunst en aan samenzijn. Het is gelijk het leven zelf…” aldus Jeroen Olyslaegers. Ode To Joy Bibliofiele en gewone editie Het boek Ode To Joy van Nick Andrews met een brief van Jeroen Olyslaegers, en vormgegeven door Thomas Soete, verschijnt naar aanleiding van de gelijknamige tentoonstelling in Galerie De Zwarte Panter te Antwerpen van 18 september tot en met 7 november 2021. Er verschijnt tevens een bibliofiele editie in een cassette met een origineel werk van Nick Andrews op een keramisch paneel van steengoedklei in een oplage van 20 exemplaren, genummerd van 1 tot 20, uitgegeven door de Vrienden van de Zwarte Panter en uitgevoerd door Atelier Jansen. De intekenprijs van deze bibliofiele editie bedraagt 450 euro, te storten op rekening-nummer IBAN: BE96 0682 0095 2705 van de Vrienden van De Zwarte Panter. De gewone editie is verkrijgbaar in de galerie en in de betere boekhandel tegen de prijs van 30 euro, verzendingskosten niet inbegrepen.

De tentoonstelling Fred Bervoets “t’is wa ’t is”

loopt nog tot en met 12 september in de galerie. Zij omvat meer dan zeventig nieuwe werken, alle geconcipieerd in de periode 2019-2021

Tom Liekens Sauvage

Tom Liekens geeft in zijn solotentoonstelling ‘Sauvage’ uitdrukking aan het dierlijke in de mens en het humane in dieren. In zijn monumentale schilderijen, houtsneden en collages toont hij onze dubbelzinnige houding tot de natuur. De mens heeft de drang de natuur te beheersen en zichzelf erboven te stellen. We zijn echter ook maar dieren. We leven meer volgens dierlijke instincten dan we willen toegeven.” De tentoonstelling loopt van 4 tot 26 september en is zonder reservatie te bezoeken op zaterdagen van 13.30 tot 18 uur en zondagen van 11 tot 18 uur. De opening vindt plaats op vrijdag 3 september 2021 om 20 uur in cultuurhuis de Bijl, Dorp 1, 2980 Zoersel. Inleiding door Luc Janssen, radio en televisiemaker in gesprek met de kunstenaar. Vanwege de coronamaatregelen moet men inschrijven voor de opening. Stuur hiervoor een e-mail naar cultuur@zoersel.be met vermelding ‘receptie Tom Liekens’ en het aantal bezoekers + naam of geef uw gegevens door via telefoon 03 2980 0 00. Michel Buylen "Making My Past" mudel, museum van Deinze en de Leiestreek – is verlengd tot en met zondag 19 september. L. Matthyslaan 3-5, 9800 Deinze tel. 09/381 .96.70 - www.mudel.be - museum@deinze.be Open op weekdagen: 14 tot 17.30 zaterdag en zondag: 10 tot 12 u en 14 tot 17 u maandag gesloten.

PANTERNIEUWSJES Zomer 2021 DEEL 2

De tentoonstellingen van Marc Kennes, The Hidden Truth en Roger Van Akelyen, Resumé lopen nog tot zondag 13 juni. De catalogus die ter gelegenheid van de tentoonstelling werd uitgegeven door de Vrienden van de Zwarte Panter met tekst van Ernest van Buynder is nog verkrijgbaar aan 10 €. Museum De Reede (MDR) in Antwerpen, uitsluitend gewijd aan grafische kunst, is een initiatief van de Nederlander Harry Rutten, die zijn kunstverzameling met vooral prenten van Goya, Rops en Munch aan een Belgische Stichting schonk. De unieke en nog steeds groeiende MDR-collectie omvat niet alleen werk van drie meesters in de grafische kunst, Francisco Goya, Félicien Rops en Edvard Munch die de kern van de verzameling vormen, maar ook, Käthe Kollwitz, Max Beckmann, Jacob Toornvliet, Théophile Alexandre Steinlen zijn vertegenwoordigd, naast een twintigtal Belgische kunstenaars als Rik Wouters, James Ensor, Eugeen Van Mieghem, Henri Evenepoel, Gustave Van de Woestyne, Hugo Claus en de bekende Antwerpenaars Fred Bervoets, Jan Decleir, Luc Tuymans en Tom Liekens. Het museum bevindt zich aan de Ernest Van Dijckkaai, naast het Eugeen Van Mieghem Museum, recht tegenover het Steen. Goya, Rops en Munch hebben er elk hun eigen zaal. Twee andere ruimtes herbergen dan weer de overige werken uit de collectie, onderverdeeld in één ruimte Belgische kunstenaars en één ruimte internationale grafici.De recente uitbreiding voegt nu, na renovatie en inrichting van een recentelijk verworven aangrenzend perceel, 200m² aan de originele tentoonstellingsruimte toe, waardoor toekomstige tijdelijke tentoonstellingen voortaan een eigen permanente ruimte krijgen. Käthe Kollwitz "Saatfrüchte sollen nicht vermahlen werden" Tentoonstelling nog tot 19.07 Wij kennen allen Käthe Kollwitz voor haar iconische Treurend Ouderpaar op het soldatenkerkhof van Vladslo, maar we beseffen weinig hoe iconisch haar plaats was in het Duitsland van de twintigste eeuw. Deze tentoonstelling toont vooral werken van tijdens en na de Eerste Wereldoorlog. Deze betekende een cesuur in haar werk. Voor de oorlog was Kollwitz een academische, technisch virtuoze grafische kunstenaar, die zich voor haar sociaal geëngageerd werk niet inspireerde op de dagelijkse realiteit, maar op historische gebeurtenissen. Zij excelleerde vooral in de ets, waarvan Selbstbildnis uit 1912 een mooi voorbeeld is. Buiten schetsen maakte zij weinig werk tijdens de oorlog. Zij werd opgeslorpt door de dokterspraktijk van haar man en vooral verteerd door verdriet om het verlies van haar zoon Peter in de eerste maanden van de oorlog. Pas op het einde van de oorlog begreep Kollwitz de zinloosheid van dit bloedbad en van de miserie van het volk dat achterbleef. Dit hele verhaal is terug te vinden in de naoorlogse cyclus Krieg, waarin ze het offer van de moeder, de vrijwilligers die vertrekken in blinde waan, de rouw van de ouders en de weduwen en ten slotte het arme, uitgehongerde volk in beeld brengt. Kollwitz verliet op dit punt de ets voor de meer expressieve houtsnede. Haar nieuwe stijl wordt gewoonlijk expressionistisch genoemd, maar had meer verwantschap met de neogotische stijl van Ernst Barlach. Kollwitz had een hekel aan de expressionisten, hoewel er zeker gelijkenissen zijn met SchmidtRottluff en Kirchner. Ook worden een aantal crayon- en houtskooltekeningen, deels op papier, deels als lithografie of transfer-lithografie (de tekening op papier wordt op lithografische steen getransfereerd) tentoongesteld. Zij tonen een zeldzaam aspect van Kollwitz, die hier vrij oefent en schetst en toont hoe sterk ze is als ze niet begrensd wordt door de beperkingen van de techniek. Daarnaast worden ook enkele beeldhouwwerken getoond. Laat in haar ontwikkeling ging Kollwitz immers naar Parijs om sculptuur te leren, al zij worstelde lang met de techniek. Waarom dan Saatfrüchte sollen nicht vermahlen werden als titel voor deze tijdelijke tentoonstelling? Het is de titel van haar laatste lithografie. In de laatste dagen van de oorlog, toen de glorieuze Duitse cultuur onderging in de geallieerde bombardementen, greep zij terug naar Goethe, protagonist van de klassieke Bildungskultur: het zaaigoed zal niet vermalen worden. Daar waar een natie zijn kinderen offert, eindigt de beschaving. Ernest Van Dijckkaai 7 B – 2000 Antwerpen T. +32 (0)3 434 03 04 info@museum-dereede.be museum-dereede.com Open op vrij, za, zon, ma van 11.00 tot 17.00 uur en na afspraak. Michel Buylen "Making My Past" in het museum van Deinze en de Leiestreek - mudel vanaf 25 juni Michel Buylen ( 0 Gent, 1953) is reeds meer dan vier decennia werkzaam. Zijn parcours is zeer standvastig, het kwaliteitsgehalte verbluffend hoog. Als kunstenaar is hij geen tafelspringer, zodat zijn werk al te vaak verscholen blijft voor de mainstream media. Nochtans is hij evenmin een heremiet die zich in een grot met acrylverf terugtrekt, noch de heimelijke kunstenaar van wie we pas na overlijden een zolder vol meesterwerken ontdekken. Integendeel, Michel Buylen is springlevend. Steunend op een rijke culturele bagage en aangevuurd door actualiteit blijven zijn observaties messcherp

Making My Past Michel Buylen

Ondanks de onophoudelijke stroom van artistieke creaties binnen een kunstwereld verzadigd van recente pogingen tot hyperrealisme (althans in de betekenis die er kunsthistorisch aan wordt gegeven, zijnde een perfecte weergave van de realiteit), is het onmogelijk aan dit werk voorbij te lopen. Niet alleen betreft het bij Michel Buylen geen hyperrealisme — want hier is veel meer aan de hand — maar het werk doet ook telkens wat een goed kunstwerk hoort te doen: het grijpt ie, en laat ie niet meer los. Wanneer we de term 'hyperrealisme' aftoetsen aan zijn oeuvre, dan brengt de etymologische ontleding ervan ons zelfs nog dichter bij de essentie van zijn werk. Het Griekse 'hyper' laat zich immers ook vertalen als 'boven' of 'verder', net als het Latijnse 'super'. Bij het observeren van zijn werken overvalt de toeschouwer eenzelfde verwondering als bij Van Eyck's bolle spiegel in het Arnolfini huweliiksportret, het geschraapte parket van Caillebotte, die parel van Vermeer of de curvatuur van de bovenlip bij Gustave De Smet. Zelfs de naakten die wegkijken of verzonken zijn in gedachten, vragen steeds weer de aandacht, met hun huid, billen of borsten. Het doorgaans kleine formaat van zijn werken versterkt de aansporing tot het aandachtig kijken. Bij een belangrijk deel van de werken van Michel Buylen is de identiteit van het model ondergeschikt aan het onderwerp. In zekere zin kunnen we deze werken als symbolistisch gaan interpreteren, of als 'neosymbolisme' zoals Willem Elias het in zijn Aspecten van de Belgische kunsten na '45 omschreef. Dit komt het best tot Uiting wanneer Michel Buylen zijn modellen in een landschap plaatst. In de doorgaans fictieve composities sacraliseert hij zowel natuur als figuur. Door de mystiek die aldus ontstaat, overtreft het geheel de som der delen. Echter in andere gevallen dialogeert Michel Buylen eerder met het karakter en de fysionomie van de geportretteerde. Die versmelting tot een echt en authentiek portret is volgens de kunstenaar een boeiend proces en niet zelden wordt de afgebeelde daarbij met zichzelf geconfronteerd. De vraagstelling 'Hoe zien we onszelf?' versus 'Hoe ziet iemand anders ons?' is hier bijzonder interessant, het 'aangezicht haarscherp neergezet door de kunstenaar. Tot op vandaag heeft de kunstenaar geen enkele uitdaging als te moeilijk aan de kant geschoven. Zo schildert hij bijvoorbeeld ook met grote regelmaat marines, waarbij hij zijn techniek kan botvieren in de schuimende golven of het aangespoelde water. De natuur an sich blijft doorheen heel zijn carrière een onuitputtelijke inspiratiebron. Michel Buylen is een kunstenaar die de mogelijkheden van zijn medium ten volle exploreert en ook de voordelen benut die nieuw ontwikkelde materialen hebben. Zo schakelt hij in 1986 over naar acrylverf, omdat inkt en kleurpotloden hem uiteindelijk beperken. Van meet af aan heeft hij ook de oude meesters bestudeerd en hun technieken geabsorbeerd, maar nieuwe tools laten hem toe om verder te gaan. Hoewel hij geen enkele academische opleiding genoot, slaagde hij er in zeer korte tijd in om zijn gekende perfectie te bereiken. Als we hem dan toch enig kluizenaarschap toedichten, dan is dit enkel met betrekking tot zijn kleine atelier, hoog in zijn Gentse burgerwoning. Translucentie en kleurechtheid behoren er tot zijn vaste jargon. Naar aanleiding van de retrospectieve in het Museum van Deinze en de Leiestreek verschijnt het gelijknamige boek uitgegeven door Hannibal Books met teksten van Paul Huvenne, Wim Lammertijn en Maximiliaan Martens waarin meer dan honderd werken uit de hele carrière van Michel Buylen bij elkaar zijn gebracht. De publicatie is te koop in de mudelshop aan 39,50€.. Een bibliofiele editie, Making My Past, beperkt tot 15 exemplaren, werd uitgegeven door de Vrienden van De Zwarte Panter, vormgegeven door Thomas Soete en uitgevoerd door Boekbinderij Jansen. Deze editie bevat een originele kleurpotloodtekening L’Œil de Steph door Michel Buylen. De prijs bedraagt 800 € en kan gestort worden op rekening IBAN: BE96 0682 0095 2705 van vzw Vrienden van De Zwarte Panter. Vernissage op 25 juni van 16 u tot 22 u. Reserveer via https://makingmypast.eventbrite.be De tentoonstelling loopt t.e.m. 12 september 2021 in het mudel.

Museum van Deinze en de Leiestreek – mudel. L. Matthyslaan 3-5, 9800 Deinze Tel: 09/381 .96.70 - www.mudel.be - museum@deinze.be Open op weekdagen: 14 tot 17.30 zaterdag en zondag: 10 tot 12 u en 14 tot 17 u maandag gesloten.

PANTERNIEUWSJES Zomer 2021

De tentoonstelling van Fred Bervoets, t’is wa t’is start tijdens het openingsweekend op zaterdag en zondag 19 en 20 juni van 11u00 tot 19u00 en loopt van 24 tot en met 12 september. FRED BERVOETS – “t’is wa t’is” Fred Bervoets (Burcht 1942) studeerde aan de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten Antwerpen, waar hij docent werd, en aan het Nationaal Hoger Instituut voor Schone Kunsten te Antwerpen. Hij werkt nu meer dan een halve eeuw samen met galerie De Zwarte Panter Antwerpen. In zijn carrière heeft hij in één constante lijn van hoge intensiteit en grote kwaliteit talrijke periodes gekend en verschillende reeksen gerealiseerd. Zijn oeuvre wordt thans in binnen- en buitenland getoond en als belangrijk erkend. Het zeer grondig, duidelijk en verhelderend essay in het meest recente boek (Fred Bervoets 2015-2019, Hannibal 2019) van dr. Paul Huvenne, ere-administrateur-generaal van het Koninklijk Museum voor Schone Kunsten Antwerpen en het inspirerend artikel van Bart De Baere, directeur van het Museum voor Hedendaagse Kunst Antwerpen (M HKA) in het vorige boek over het oeuvre van Fred Bervoets 2013-2015, schetsen niet alleen zijn unieke positie in de actuele kunstscène, maar plaatsen hem ook in een historische context, met referentie naar Pieter Bruegel. In de expositie “Sanguine – Luc Tuymans on Baroque” in het M HKA en in de Fondazione Prada te Milaan in 2018/2019 komt gelijkaardige stellingname van actuele betekenis en historische referenties, meer bepaald naar de barok, naar voren. In de uitgebreide catalogus van de tentoonstelling in Milaan verwijst Ken Pratt in het essay “Baroque My World – Dramatis Personae” onder het lemma “Picturing the Baroque” naar de schilderkunstige kwaliteiten van Fred Bervoets die aansluiten bij de barok. Bervoets lijkt dus een figuur met een brede en diepe historische verankering en een hedendaagse relevantie. Ken Pratt alludeert ook op de rol die hij gespeeld heeft als mentor van jonge kunstenaars. En inderdaad, net als Rubens ook nog leermeester was voor een generatie in de eerste helft van de 17de eeuw, heeft Fred Bervoets in en rond de Antwerpse Academie een ganse groep talentvolle artiesten gevormd en waarvan sommigen eveneens in de betreffende expositie te Antwerpen en Milaan waren opgenomen: Vaast Colson, Nadia Naveau, Nick Andrews, Dennis Tyfus, … In de zomer van 2019 was werk van Fred Bervoets ook te zien in het Plantin Moretus Museum in de tentoonstelling: De Grotesken, een fascinerende fantasiewereld. In de expo plaatst Fred Bervoets zich in de lijn van Bosch, Bruegel en James Ensor. In de nieuwe opstelling van de collectie van Museum De Reede te Antwerpen is werk van Fred Bervoets opgenomen, naast bv. Tom Liekens en Jan Decleir, maar ook Ensor, Goya en Munch. Een kort overzicht met een keuze uit zijn voornaamste eerdere tentoonstellingen. - In 1982 krijgt hij een overzichtstentoonstelling “Fred Bervoets, schilderijen en grafiek” in het Koninklijk Museum voor Schone Kunsten Antwerpen (KMSKA). - Internationaal kan gewezen worden op de selectie voor de 17de Biënnale van Sao Paulo 1983, een van de belangrijkste kunstmanifestaties ter wereld. In datzelfde jaar ontvangt hij een “Lobende Anerkennung” door de jury van de derde Biënnale van de Europese grafiek van Baden-Baden. - In 1985 wordt hij door de Berlijnse curator Thomas Kempas geselecteerd voor de expo “Obsessionen und Gesichte – Kunst aus Flandern” in Haus am Waldsee Berlijn, later naar Hannover. In datzelfde jaar stelt hij tentoon in het Internationaal Cultureel Centrum te Antwerpen onder de noemer: “ti:jkene” (tekenen). - In 1989 wordt hij door Jan Hoet uitgenodigd voor de expo “Open Mind (gesloten circuits)” in het Museum van Hedendaagse Kunst en Museum voor Schone Kunsten te Gent.

- In 1990 ontvangt hij een Onderscheiding van de Vlaamse Gemeenschap, de zogenaamde Staatsprijs voor Beeldende Kunst en een jaar later een overzichtstentoonstelling in het Provinciaal Museum voor Moderne Kunst (PMMK) te Oostende. - In 1994 is er de belangrijke duo-tentoonstelling “Jean-Michel Basquiat – Fred Bervoets” in het Center for the Performing Arts, Scottsdale (USA) met werk uit de wereldbefaamde collectie van Stéphane Janssen. - In 2001 stelt hij individueel tentoon te Moskou in de Humanitaire Staatsuniversiteit van Rusland onder de titel “Fred Bervoets in Moskou”. - In 2007 is er met zijn oud-studenten de belangrijke expositie in het Museum voor Hedendaagse Kunst Antwerpen (M HKA) met als motto “Welcome Home. Hommage aan Fred Bervoets”. De huidige tentoonstelling in de Galerie De Zwarte Panter “t’is wa t’is” omvat een zeventigtal nieuwe werken, alle geconcipieerd in de periode 2019-2021. Ook in deze expositie grijpt Fred Bervoets op een unieke wijze terug naar historische referentiepunten. Enkele voorbeelden: “Mijn stad” (2020) kan als een actuele interpretatie van “Dulle Griet” (1561) van Pieter Breughel beschouwd worden. Ook in “Mijn stad” zie je die voorliefde voor het groteske, tragikomische en dramatische, in een overvol tafereel. “Sara (naar Rousseau)” (2020) is een pakkend werk, geïnspireerd door Henri Rousseau, genaamd Le Douanier. Fred’s dochter Sara zit met dolk en fakkel op een paard, met op de grond dode lichamen (corona-doden?). Ook bij Bervoets die instinctmatige compositiekracht en een heel persoonlijk en frapperend beeldverhaal en coloriet. In het werk “Vincent” is er een allusie op de tragiek van Vincent van Gogh’s leven en werk. Ter ere van Van Gogh participeerde Fred Bervoets in de nu reeds legendarische Van Goghfietsroutes: in 1984 met start in Auvers-sur-Oise, sterfplaats van Van Gogh (1890) en aankomst in de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten te Antwerpen, waar Vincent eind 1885 – begin 1886 was ingeschreven en in 1990 de omgekeerde route: van Zundert, geboorteplaats van Vincent (1853) naar Auvers-sur-Oise. “Café Dolf” (2021) herinnert aan heroïsche drink- en biljartpartijen in het café op de hoek van de Hoogstraat en Sint-Jansvliet. In een heel eigen interpretatie is het ook een onrechtstreekse hommage aan Van Gogh’s “Het nachtcafé” (1888), uit zijn periode in Arles. Een brief hierover van Vincent aan zijn broer Theo (september 1888) kan ook voor Fred gelden: “In dit werk heb ik de ontzagwekkende hartstochten van de mensheid willen uitdrukken.” En er zijn natuurlijk de talrijke zelfportretten, atelierbeelden en familietaferelen. “Sara, Lutgart, ik” (2020) toont zijn echtgenote Lutgart die zijn kop sculpteert, Sara die tekent en Fred voor de schildersezel. De geboorte van zijn kleinzoon Ferre staat centraal in tal van werken, zoals o.m. “Drie Koningen” (2021), waar drie eerder louche figuren opduiken met maskers (een referentie naar mondmaskers?). “Nevada” (2020) herinnert aan zijn project in de Nevada-woestijn in de USA. Op uitnodiging van zijn collega-kunstenaar Albert Szukalski realiseerde hij in de spookstad Rhyolite in 1994 de sculptuur “Tribute to Shorty Harris”. Dit werk maakt nu deel uit van het nog steeds bestaande Goldwell Open Air Museum. “Ik als soldaat” (2021) is dan weer een souvenir naar zijn legerdienst in 1963 als verkenner – RECCE – bij de 3de Cyclisten, een elite-bataljon. En dit is maar een greep uit de schitterende reeks van beelden. Om het met zijn eigen woorden te zeggen: “t’is wa t’is”. En nu uitkijken naar 2022 wanneer een nieuw boek verschijnt over zijn huidig werk met een essay van dr. Paul Huvenne, naar aanleiding van zijn 80ste verjaardag.

Graag U reservatie mailen naar galerie@dezwartepanter.be

of bellen naar Adriaan op 0474 54 54 72.

Uitzonderlijk registratie ter plekke.

Graag U reservatie mailen naar galerie@dezwartepanter.be

of bellen naar Adriaan op 0474 54 54 72.

Uitzonderlijk registratie ter plekke.

Galerie De Zwarte Panter
Hoogstraat 70-74
B-2000 Antwerpen (Belgium)
tel +32 (0)3 233 13 45
Mob.+32(0)474545472
Adriaan Raemdonck

Vrienden van De Zwarte Panter    Hoogstraat 70-74 2000 Antwerpen

PANTERNIEUWSJES April – Juni 2021

De tentoonstellingen van Marc Kennes, The Hidden Truth en Roger Van Akelyen, Resumé starten tijdens het openingweekend van zaterdag 10 en zondag 11 april van 11u00 tot 19u00 en eindigen op zondag 13 juni.

MARC KENNES: “THE HIDDEN TRUTH”. In 1988 heeft de toen jonge kunstenaar Marc Kennes (Wilrijk 1962), oud-student van de Antwerpse Academie en van het Nationaal Hoger Instituut, zijn eerste expo gehad in de Galerie De Zwarte Panter te Antwerpen. Dit was de start voor een blijvende samenwerking met deze galerie, waar hij inmiddels biënnaal of triënnaal exposeerde, telkens met diverse invalshoeken. De titels van zijn expo’s in het voorbije decennium geven hiervan een beeld: Requiem for M. (2011), Shostakovich (2013), Bright Absent (2015), Territorium (2018), telkens met catalogus en bijhorende essays. Al zijn de invalshoeken verschillend, het basisthema blijft steeds hetzelfde: de zoektocht van de kunstenaar naar zichzelf. Het nu reeds omvangrijk oeuvre van Marc Kennes moet je plaatsen binnen de artistieke en intellectuele stromingen van zijn tijd. Opvallend aan de startperiode – de jaren tachtig – is dat niet alleen bij de Duitse neo-expressionisten (Neue Wilden), maar ook in Vlaanderen en internationaal een hernieuwde belangstelling ontstond voor de schilderkunst, en dit zowel voor de figuratieve als voor de abstracte richting. Marc Kennes heeft resoluut voor de figuratie gekozen. De picturale grenzen van wat met kleur en vorm te bereiken valt, heeft hij de voorbije decenina drastisch verlegd. Zo heeft hij binnen die nieuwe figuratieve schilderkunst een eigen positie ingenomen met een herkenbare stijl. De vrijheid van schilderen uit zich in ongedwongen streken en felle kleuren waarmee hij zijn innerlijke gevoelswereld weergeeft. Zijn constante bekommernis bestaat erin om door te dringen tot de diepe zin van het leven en om na te gaan wat zich achter de representaties afspeelt. Een kunstenaar als Marc Kennes durft zich bij uitstek blootstellen aan fundamentele vragen. Het wezen van zijn kunst is misschien wel het bezweren van de existentiële menselijke angst. Met zijn schilderijen, tekeningen en grafiek houdt hij zichzelf en de toeschouwer een spiegel voor: soms heel rechtstreeks, rauw en confronterend, soms indirect, subtiel en gevoelig. Zijn existentieel expressionisme verwijst naar la condition humaine, het menselijk tekort zoals André Malraux dit schetste in zijn roman “La condition humaine” (Prix Goncourt 1933). Kenmerkend voor Marc Kennes is bovendien zijn zoektocht naar de essentie van de schilderkunst en van het beeld. Dit alles komt nog intenser tot uiting in de huidige expositie 2021, getiteld “The hidden truth”, vertrekkend van drie uitgangspunten, die hij zeer persoonlijk interpreteert. Vooreerst de Metamorfosen van Ovidius. Marc Kennes heeft het Metamorfosenboek van Ovidius niet letterlijk picturaal vertaald, maar een eenentwintigste eeuwse versie gegeven, met taferelen die getuigen van een moderne mensvisie en hierdoor bijdragen tot de ontsluiting van het essentiële. De thematiek van de metamorfose, van de transformatie – mens, dier, natuur -, ontsluit bij de kunstenaar de diepste processen die hij in de mens aanwezig acht. De mens die een evenwicht zoekt tussen orde en verbeelding in een complexe realiteit. De mens die steeds op weg is, in voortdurende evolutie, immer op zoek naar meerwaarden. Een tweede uitgangspunt: de moderne en invloedrijke Franse filosoof Georges Bataille, in Parijs vriend van de surrealisten, heeft in zijn boek “Les larmes d’Eros” (1961) een bijzondere moderne visie gegeven over eros en thanatos, over liefde en dood. Em. prof. dr. Willem Elias acht Georges Bataille als de basisfiguur van de voorbije eeuw voor het erotisme als filosofie. Voor Bataille is het erotisme de bevestiging van het leven tot in de dood. En Marc Kennes zet dit om in pakkende, naakte, kwetsbare beelden, met attributen van sterfelijkheid. En dan is er als derde element de introspectie in het landschap, dat hij persoonlijk vertaalt. Het landschap wordt door de kunstenaar gezien als een paradox van schoonheid en verval. Zijn werk heeft in de voorbije decennia ook internationale belangstelling gekregen met tentoonstellingen in Nederland, Duitsland, Japan, China, maar vooral Zwitserland door Espace Nicolas Schilling et Galerie te Neuchâtel. Besluit: de reflectie van Marc Kennes op Ovidius’ Metamorfosen, op de begrippen van Georges Bataille rond eros en thanatos, op het landschap, versterkten het thema van zijn persoonlijke zoektocht naar zelfkennis in zijn werk. André Malraux heeft dit kernachtig omschreven in zijn essaybundel “Les voix du silence” (1951) waarin hij stelt: “La biographie d’un artiste, c’est sa biographie d’artiste, l’histoire de sa faculté transformatrice”. En deze stelling is volkomen van toepassing voor de huidige evolutie in het oeuvre van Marc Kennes. Ernest Van Buynder, erevoorzitter MuHKA. Ter gelegenheid van de tentoonstelling wordt een catalogus uitgegeven door de Vrienden van de Zwarte Panter. Een bibliofiele editie op 20 exemplaren bevat twee ingekleurde etsen van Marc Kennes. ROGER VAN AKELYEN: “RESUMÉ”. Roger Van Akelyen (Antwerpen 1948) was een klasgenoot van Adriaan Raemdonck op de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten Antwerpen. Dit was de start van een vriendschappelijke samenwerking die tot op de dag van vandaag duurt. In de oude Zwarte Panter hielden in 1969 Anton Van Omme en Roger Van Akelyen een expositie, met affiche, waarvoor de kunstenaars de etstechniek gebruikten. Anton Van Omme en Jos Hendrickx waren de docenten grafiek op de Antwerpse Academie. Die expo werd geopend door Stanislas Van der Brempt, docent kunstgeschiedenis op dezelfde Academie. Roger Van Akelyen drukte ter gelegenheid van de opening van de Galerie De Zwarte Panter in de SintJulianuskapel, Hoogstraat te Antwerpen in 1970 “Map 1” met 4 etsen van Wilfried Pas, Jan Vermeiren, Wilfried Genard en Maurice Van Den Dries, meteen de start van het etsatelier Panter Print. De Panter Print werkt als het gravureatelier van de Galerie De Zwarte Panter tot op heden in een belendend pand onder zijn leiding verder. In dit atelier verzorgde hij als een meester-drukker dus ook prints voor Fred Bervoets en een reeks andere kunstenaars. In de catalogus “Schilders & Schrijvers – vijftig jaar Galerie De Zwarte Panter in druk – 1968-2018”, uitgegeven ter gelegenheid van de jubileumtentoonstelling in de Erfgoedbibliotheek Hendrik Conscience te Antwerpen, staat een volledig overzicht van de bibliofiele edities van de galerie, met telkens aanduiding van de drukker. Uit deze ‘catalogue raisonné’ blijkt de grote betekenis van de Panter Print voor de ontwikkeling van de grafiek. Roger Van Akelyen heeft inmiddels een persoonlijk oeuvre uitgebouwd, dat regelmatig in de Galerie De Zwarte Panter en elders werd getoond. Hij is daarbij steeds gewoon zijn eigen weg gegaan: als meestergraficus met prachtige etsen, al dan niet met kleur opgehoogd, als tekenaar met onder meer schitterende pastels, als driedimensioneel kunstenaar met verrassende kijkkastjes. De kunstenaar introduceerde bevreemdende, absurdistische elementen in zijn evocaties van de menselijke ellende, maar ook van het humane geluk. De huidige expositie werd “Resumé” genoemd en geeft een overzicht van recent werk rond tekeningen met kleurpastel en met Conté-potlood enerzijds en kijkkastjes anderzijds. Ieder werk heeft een eigen verhaal. Zo geeft de kunstenaar in een pastel zijn persoonlijke versie van het Cyrano de Bergerac-verhaal van Edmond Rostand. Een andere pastel is een pakkende hommage aan Jan Cox. Er is ook een ‘Thuiskomst’, een Welcome Home. Hij is – zo blijkt andermaal – een kunstenaar met een eigen invalshoek, een open geest. De tentoonstelling van Tom Liekens, Dog Years, loopt nog tot en met zondag 4 april en de galerie is uitzonderlijk geopend vanaf 11u00 tot 18u00. MONO. Come up and see my prints! In het Jakob Smitmuseum in Mol, cureert Tom Liekens een tentoonstelling van hedendaagse kunstenaars en tijdgenoten van Smits die elk op hun manier het medium grafiek heruitvinden. Felicien Rops - Fred Bervoets - Caroline Coolen - Jan Decleir – James Ensor - Camille Dufour – Johan Gelper – Hadassah Emmerich - Tom Liekens – Roger Van Akeleyen - Gert & Uwe Thobias – Lieven Segers – Jules Smalzigaug – Floris Jespers – Peter Rogiers – Adriaan Marin - Idun Baltzersen – Stephan Balleux – Jakob Smits De tentoonstelling loopt nog tot 18 april. Jakob Smitsmuseum, Sluis 155a, 2400 Mol /jakobsmits@gemeentemol.be Reserveren is noodzakelijk, via www.jakobsmits.be of 014 31 74 35 Het museum is open van dinsdag tot en met zondag van 13 tot 17u. ZOOLOGY Jardin Zoologique de Gand Zebrastraat Gent Dit project gaat in op de voormalige dierentuin van Gent en de algemene dynamieken van de zoo. In de tentoonstellingszalen van de Zebrastraat komt een dialoog tot stand tussen het werk van internationale hedendaagse beeldende kunstenaars en diverse archivalia. De expositie toon werk van Alexi Williams Wynn (VK), Carsten Höller (BE), Chaim van Luit (NL) - Filip Van Dingenen (BE) - Guy Slabbinck (BE) - Katleen Vinck (BE) - Maarten Vanden Eynde (BE) - Maya Zack (IL) - Nick Ervinck (BE) - Shikh Sabbir Alam (BD) - Tom Liekens (BE) - Wesley Meuris (BE). Zoology wordt gecureerd door Benedict Vandaele in samenwerking met Stichting Liedts-Meesen. Van 24 april tot en met 9 mei 2021 in Zebrastraat, open zaterdag en zondag van 10u tot 18u. Gratis toegang. www.zebrastraat.be Antwerp Art Weekend 2021 De Zwarte Panter neemt deel aan het Antwerp Art Weekend van donderdag 13 mei tot zondag 16 mei