MORTSEL
                  MONACO
                                    MASKERS
Onze lijdensweg is nog verre van gedaan Een geruisloze oorlog. Voor mij zelfs wereldoorlog 2. Corona, wie had er ooit van gehoord. Nog even en we worden ' zot in ons kot '. Stel dat je inderdaad tussen 4 muren zit, met vrouw en kinderen. Daar komen problemen van.
Gelukkig hebben wij huisje-tuintje en de laatste periode veel zon. En zorgen de kinderen voor de proviandering. Tot aan de voordeur. 
Mijn eerste mondmasker.
Altijd gelachen met beelden uit Japan toen we die bewoners massaal de straat zagen optrekken mét een mondmasker. Rare mensen die Jappen.. Maar nu.
Heb ik uiteraard ook mijn maskers, al gebruikt voor bezoek aan dokter en hospitaals. Alhoewel je er daar nog eentje cadeau krijgt.
Maar kleindochter Chacha zorgde voor een ' specialeke ' voor den bompa : masker mét snorretjes. Mooi geschenk. Voel ik me al iets beter met dat storende element op je neus en onder de bril. Soms dampen de glazen aan en hoop ik van geen ' snotneus ' te krijgen. 
Gratis bedeling door de overheid ? No way ! Lees dat in vele gemeenten alle inwoners al voorzien zijn van minimum één stuk bescherming, in MORTSEL : nada ! Belgie heeft ook niet beter geweten dan een massa cartons met zulke maskers uit te voeren naar MONACO waar ze aan de rijkaards en miljonairs uit de rest van Europa GRATIS uitgedeeld worden. Belgische logica. 
HUISVLIJT. Volgens de Grote van Dale ' nuttige handenarbeid die in huis kan worden uitgeoefend '. Vrouwen van vandaag worden aangemoedigd om met hun ' Singer Naaimachien' vlijtig aan 't werk te gaan voor het naaien van mondmaskers ! Hebben we toch niet in voorraad. Vergeten of te laat besteld door onze overheid. Proficiat en een bank achteruit ! Moet ik denken aan mijn moeder zaliger die na de oorlog, zoals zovele buurvrouwen, bijverdiende door kleine jobs aan te nemen van de toenmalige Lustrerie Massive.
En wij maar proberen te begrijpen wat hier een soort van ' veiligheidscomité ' ons om de haverklap poogt wijs te maken wat allemaal mag en wat niet. Met een vrouwelijke premier in vloeiend Frans en belabberd Nederlands die, liefst laat op de avond, ons komt  verblijden met de nieuw aangekondigde maatregelen.
Enfin, we zitten met de ' gebakken peren ', ook in onze snorrenclub. Twee evenementen zijn al niet doorgegaan, het jaarlijkse bal en de 10 miles. Wacht ons nog de viering van de ' Snor 2020 '. In 2021 ? Want zonder open cafés kunnen we uiteraard een horeca man (café 't Licht der Dokken) niet huldigen. In samenspraak met de Stad Antwerpen komt er wel een nieuwe datum uit de bus. Gelukkig is er wel de goeie werking met onze stad.
Verneem ik uit de pers dat ook hier zoveel boetes zijn uitgedeeld voor overtredingen als vormen van ' samenscholing ', picknicken , uitrusten op een bank en dergelijke meer. In Antwerpen ( Sint Jansplein ), én elders, kan de lokale politie jongeren bendes, dronkelappen en drugs dealers niet meer in toom houden. Boetes à rato 250 Euro uitdelen aan wandelaars die even uit koers gelopen waren is makkelijker.
En als, eventueel, ook de kappers weer aan het werk mogen, zullen we meer tv-vedetten zien met eindelijk gekortwiekte haren. En al die baarden trimmen. Verkies nog steeds een mooie snor boven een ongecultiveerde baard
Hou het rustig en blijf gezond !
 
OPPERSNOR
MISSING !
IK MIS  De Bourgondische feesten bij de familie.
IK MIS  Mijn totale bewegingsvrijheid, waar ik zo op gesteld ben.
IK MIS  Mijn eveneens in hun kot opgesloten vrienden.
IK MIS  Tram 7 tot aan 't MAS en café 't Licht der Dokken.
IK MIS  Mijn bezoeken aan galerie De Zwarte Panter en de babbel met Adriaan.
IK MIS  Mijn Bolleke  en de vergaderingen in Den Engel.
IK MIS  Een terraske aan De Kleine Tunnel.
IK MIS  De Vogelmarkt, de ambiance, het Antwerps gevoel. 
IK MIS  De culinaire uitspattingen in restaurant De Merode (Berchem) beter gekend al De Drei Zatlappen ...
IK MIS Vooral : het Snorrenbal in ons Centraal Station (met Vepac) en de Ten Miles en de tienduizenden medailles die we jaarlijks uitdeelden, de viering van cafébaas Duncan van 't Licht der Dokken' als ' Snor van 't Stad 2020'. Wordt ietsje later ...
IK MIS  De ontspannende wandelingen in het Middelheim, met dank aan Burgemeester Lode Craeybeckx.
IK MIS  Een week-endje (per trein) - mét mondmasker - naar Knokke.
IK MIS  De Jazz namiddagen in de Zoo, met de vrienden en Keuning van 't vat.

GOD ! Wat MIS ik véél. Met 'dank' aan die Chinese pandemie. Ik zie te veel 'made in China'. Vanaf nu meer nadruk op eigen regio.
Maar gelukkig kan ik dit alles verwoorden in eigen tuin. Hier ben ik gelukkig, met vrouwlief. In de zon die voor iedereen schijnt. In de t-shirt van de ten miles 2019 : Happy To Help You -CREW.
In de tuin is de tijd stil gevallen. Het virus schept misschien een nieuwe periode van hoop. I hope.
Ik nip aan mijn Beaujolais en maak een Gin-tonic voor Liliane, schrijf mijn column in de blakende zon. In de  blauw heldere hemel geen witte sporen van vliegtuigen. Vorige pre-corona dagen waren die ontelbaar. Iedereen blijft thuis.
Moet. 
Ga nog eens door mijn dagblad. Eén levensgroot onderwerp : corona. Twee pagina's over de man met de vele truien. Moet ik niet meer voorstellen. Persconferenties van het veiligheidscomité, 4 bladzijden overlijdensberichten (let op geboortedata), beetje sport, tv-programma's (niet veel zaaks). Schakel over op Paul van Ostaijen (van Marc... tot De Oude Man !) en Leonardo da Vinci van Walter Isaacson.
Blijft ons beiden nog de dagelijkse wandeling. Dat mag nog. Maar niet te lang op de bank gaat zitten. Ook een risico patiënt kan moe worden van die korte uitstappen ! Hand in hand naar Fort 4 en dat van Edegem. Ontdekken dat hier nog veel natuur is. Met dank aan het bestaan van die fortengordel.
Toch zijn we nog gelukkig in ons kot. Liefde en zon. We houden de moed er in.
Wekelijkse bevoorrading door de kinderen. Tot aan de voordeur. De ouwertjes moeten thuis blijven. Tof. 
Ik hoop dat al mijn vrienden het overleven. En dat 'IK MIS' dra tot het verleden zal behoren. Een droevig tijdperk afsluiten en de laatste jaren van je leven in peis en vree doorbrengen.
Tot binnenkort op een terraske met jullie allemaal een frisse pint drinken !

OPPERSNOR
LA BALLADE
 
' La Ballade des Gens Heureux ' van Gerard Lenorman. Eén van mijn franstalige favorieten. Hopen dat we die binnenkort met veel plezier weer kunnen spelen.
' Des gens heureux ', gelukkige mensen. We zijn al zo lang niet meer gelukkig. Moeten een afwachtende houding aannemen, hopen dat in je onmiddellijke omgeving geen virussen rondzweven , dat je naasten gespaard blijven van die corona.
Ik behoor tot de ' kwetsbare groep ' . Da's niet zo leuk. Elke dag wordt een vraagteken. Hoe gaat die virus kwaal evolueren. Gewoon afwachten dus. Thuis blijven en ' genieten ' van enkele passen in de nu zonnige buitenlucht.
Thuis met een muzikale achtergrond van Elvis tot Vivaldi (!) met zijn vier seizoenen. En niet wakker liggen van het Belgische politieke misbruik van de naam van deze grote Italiaanse componist. 
Mijn snor administratie eindelijk op punt stellen. Wat komt er nog allemaal te voorschijn? De dagelijkse krant doorbladeren en de ziekte en dodencijfers voorbijgaan. Tot je alle corona toestanden beu bent.   
En plots, een geschenk uit de hemel, letterlijk dan , schijnt de zon ! Dan maar de tuin in tussen de ontluikende bloemen. Heerlijk, bij al de miserie die zonnestralen die je lijf en leden verwarmen en je geestelijk versterken.
Als goeie Vlaming mijn Franse chansons opzetten. Mijn ' plats préférés ' , waaronder dus die ' ballade '. Herinnering aan vroeger, toen alles nog beter was, aldus mijn buurvrouw. En dat kan ik alleen maar beamen.
Toen we op het einde van de tweede wereldoorlog naar familie in Diksmuide vluchtten, ver weg van de ' vliegende bommen ' die op Antwerpen vielen. En we daarna stilaan onze levenswijze zagen verbeteren. Minder stresserend dan nu. Dat moet je als 80-plusser wel toegeven. 
' Nu we op elkaars lippen zitten ' schrijft Het Laatste Nieuws. Zou het kunnen dat er daardoor bij ouderen meer huiselijk geweld is en bij de jongere generatie meer kinderen verwacht worden ?
Enfin, deze grote wereldkuis nadert wel stilaan zijn einde. I hope. Maar schreef professor Vermeersch niet dat we met véél te véél op deze aardbol rondlopen ? ' Trop is te veel ' , citaat van een vroeger Belgisch politicus. Kan ik ze ongelijk geven ?
Tot een volgend, meer positieve column.  
 
WILLY SNOR
l' UNITE FAIT LA F(A)RCE
No Fake !
 
Dit zijn bedenkingen van een Antwerpse snor op leeftijd ( risico factor ) bij alle heisa over het corona virus in eigen land en stad. En da's geen leuke bedoening. Na lang palaberen is onze politieke ' elite ' tot besluit gekomen dat er eindelijk daadwerkelijk, de rangen moeten gesloten (!) worden en in navolging van andere landen degelijke maatregelen moeten genomen worden.
En neen, we moeten de corona patiënten, zoals tijdens de grote Zwarte Pest epidemie in de Middeleeuwen niet de straat opsturen met een ratel opdat de man op de hoek weet dat de zieke in aantocht is.
Het wordt héél simpel. ' Blijf in je kot ', dixit ene minister verantwoordelijk voor gezondheidszorg en zo. Kort en bondig. Krachtdadig ! Plus alle horeca zaken dicht (minder leuk) en dies meer. Kindjes blij dat ze geen lessen moeten volgen,eucharistievieringen alleen op het scherm (kwam so wie so niet veel volk meer) en dat geldt ook voor de moskeën (toch). Enfin alles wat ons nog rest hebben we uit de media gehaald. 
Maar, kleine randbemerkingen bij de reacties van sommige rare elementen in dit Belgenland.
Velen beginnen de nieuwe drooglegging met grootse zuippartijen in stamkroegen en andere oorden waar het bier rijkelijk vloeit. En dat was schijnbaar de bedoeling niet.    
Wel bij de uitbater van een ' koffie bar ', die besloot om een Rosé avondje te organiseren inplaats
 van koffie verkeerd en dergelijke onschuldige drankjes. De man is toevallig de echtgenoot van een 
zekere Gwendolyn Rutten, u wel bekend. Er is van haar geen commentaar gekomen ... Ambras in 't 
kot ? Die man zal waarschijnlijk wel ' in 't kot ' moeten blijven van Gwendy.
Nu iets over ' dé kus ', niks met kunst te maken, wel op de Suikerrui tijdens een reportage over, uiteraard, de corona. De goed ogende dame van VTM werd tijdens de reportage plots gekust door een ' illegaal '. Die mannen zitten hier ook op hun honger, mij gedacht.
Lees deze morgen in de krant dat hier dus ' l'union fait la force ' ( of 'farce ) in de maak is. Voorlopige ( is ze dat nog ?) regering die samen met de oppositie gaat samenwerken om het virus te bestrijden. Ik ben maar een politiek simpele snor maar dacht dat ' oppositie ' ook Vlaams Belang en de communisten in Wallonië hoorden. Niet dus.
Ik zal maar eens gaan mailen of bellen naar de 3 ziekenhuizen waar ik afspraken heb met drie dokters voor controles. Schijnbaar mag je er alleen nog maar binnen voor opnames. En dat is niet de bedoeling.
Enfin, het wordt wait and see. Hopende dat niemand uit mijn familie en vriendenkring getroffen wordt door deze vreselijke virus. Made in China, zoals alles tegenwoordig. Tot één van.
Het gaat jullie binnenkort weer SNOR !
 
WILLY SNOR
REGIS ULTIMA RATIO
'S KONINGS LAATSTE HOOP
 
Heeft niks te maken met de lamentabele toestand in den Belgiek waar de Koning verplicht is handjes te drukken ( mag dat nog wel ? ) van politici die bekwaam geacht worden die situatie op te lossen. No way ! Links of rechts of medium, jongeren met dure sneakers of ouderen ( zonder politieke bekwaamheid ) in groene jagersvestjes, zij allen behoorden tot ' de laatste hoop ' van Koning Philippe.
Ik behoorde in een grijs verleden ook tot die 'Hoop ', maar dan wel bekeken vanuit een totaal andere hoek.
 
Op 29 januari 1959, was toen waterklerk bij de Engelse firma W.H.Newman and Son te Antwerpen, kreeg ik stamboeknummer 57/36997 en werd ingelijfd bij de afdeling ' Zware Veldartillerie ' van ons roemrijke Belgische leger. Dat betekende school volgen in Brasschaat en nadien overgeplaatst worden naar Aken om aldaar Koning en Vaderland te dienen als wachtmeester. Afgezwaaid als opperwachtmeester ( stuksoverste kanon 155 ). Het logo ' Regis Ultima Ratio ' indachtig. Althans in theorie. 
 
Nu, in het heuglijke jaar 2020 werd mij gevraagd mijn battle-dress weer aan te trekken ( spijtig genoeg heb ik die al lang terug ingeleverd - behoort niet meer tot de huidige mode trends ) om ten oorlog te trekken...
Jawel, volgens de lokale media wachtte ons weer een ' snorrenoorlog ' ! Zoals 17 jaar geleden. ' Er zit weer een snorhaar in de boter ' blokletterde Gazet v an Antwerpen.
 
Vergeten was Syrië, Afghanistan, Noord-Korea, migranten, drugstoevoer in Antwerpse haven en dies meer.
Wij hadden ' onze ' oorlog : snor tegen snor !
Want de onberekenbare voorzitter van de Antwerpse Snorrenclub haalt het in zijn hoofd dezelfde dag als de ' collega's ' van de Europese Snorrenclub Antwerpen door de Antwerpse straten te marcheren. Die reeds de toelating van 'evenementen' op zak hadden.De lokale snor-happeningszijn voorzien voor 13 juni.
Alarm !
Het was voor onze pers stil op het wereldfront. Dus alle pijlen gericht op de tweespalt in Antwerpen. Patrick Vincent  (Gazet van Antwerpen)schreef in zijn krant : ' 17 jaar oorlog ' en trok een lijn tussen de Tweede Punische Oorlog einde derde eeuw voor Christus. En Hannibal die met zijn Carthaagse legers naar het Romeinse Rijk trok. Een vergelijking met de hedendaagse situatie in het onveilige Antwerpen. Waar Willy Dupon geacht wordt met zijn troepen over de kaaien naar het vijandige gebied van 'de anderen' zou trekken. Bollekes Keuning zouden aan die situatie niks veranderen. Integendeel, de geesten zouden nog meer op tilt slaan. Ben wel vereerd met de vergelijking met krijgsheer Hannibal. 
Confrontatie op zaterdag 13 juni ? Wij staan paraat om onze verworven rechten te verdedigen! En mijn opleiding als Opperwachtmeester zal er mee voor zorgen dat wij, de strijders van de E.S.A.,deze strijd zullen winnen !
Die dragen wij op aan onze illustere meesterlijke Eresnorren die door ons geridderd zijn in de Koekestad : ereburgemeester Bob Cools, Jazz fenomeen Jean 'Toots' Thielemans, bokser met wereldklasse J-P Coopman, stadsbeiaardier Jo Haazen, Kiekeboe en vele anderen.
 
Zoals de huidige burgervader zijn ook wij meertalig en eindigen met onze snorrende kreet :
 
IN SNORUM VERITAS !
 
Oppersnor
Vivaldi op z'n Belgisch
 
In dit gezegende land weet je nooit hoe de volgende morgenstond er zal uitzien, poltiek gezien dan. Coalities vormen is nog moeilijker dat het Corona virus bestrijden.
Dus het maar proberen met het type ' Vivaldi '. Typical Belgian. Waar halen ze in godsnaam die naam uit. Dat heeft die brave componist toch niet verdiend.
 
Wat wil je in zo'n klein land, drie-delig, drie-talig en een paradijsje voor politieke arrivisten met véél te goed betaalde jobs en afscheidspremies om U tegen te zeggen. Of een ''fin de carrière' in alle luxe via Europa. 't Is, zoals Magnet zou zeggen :  ' dégoutant ' 
Tot hij zelf de kans zou krijgen.
Bijgevolg is de doorsnee Belg het beu. Kots beu. 't Is niet aan mij om een politiek luik te openen. Daar zijn de poltieke correspondenten voor. Die het uiteindelijk beter weten.
Ik ben maar een simpele snor die al eens luistert naar de ' Quatro Stagioni ' van Vivaldi. En de powezie van Paul van Ostaijen
 
M A I L S
De laatste weken rare mailtjes ontvangen uit Turkije. Buiten de Turken van de groentewinkel om de hoek ken ik niemand van die afkomst. Mijn alarmbel rinkelde. Men waarschuwt ons steeds voor mails van onbekende afzenders en rare inhoud. Drie berichtjes per dag die telkens gewist werden. Wel las ik op het voorlaatste mail enkele woorden die me bekend voorkwamen : ' Inch Allah '. . . Nu heb ik met die profeet niks te maken. En met veel van zijn volgelingen ook niet. Dus wegwezen die rotzooi.
 
P L E Z I E R
Plezier maken in dit land mag nog steeds. Neem nou Aalst : world famous op gebied van carnaval. De heilige plaats voor carnavalisten waar op weinig sublieme manier de spot gedreven wordt met de Joden. Met als gevolg de banbliksem van Europa en de rest van de weldenkende wereld. Was nu wel zo geen schitterend idee van de Aalsterse lolbroeken.
Maar ik denk niet dat ze ooit zouden aandurven een wagen te maken met als onderwerp de Moslims. Met een kameel, geiten en stoofvlees op z'n Halal's . . . Het land zou te klein zijn en de profeet nog groter. Opgepast jongens uit Aalst, er zijn twee maten en twee gewichten.
 
De week van Sint Valentijn is weer achter de rug, de commercie heeft weer gedraaid. Maar wie was die heilig man die aan de basis ligt van dit jaarlijkse feest waar de middenstand zo naar uitkijkt. 'k Zou niet weten.
 
OPPERSNOR

173/ L'UNION FAIT LA ' FARCE '

 

 

De 81 voorbij en vol goede moed en originele ideeën de 82 ingegaan. 'Look at the bright side of things.' Zal de mannen van Monty Python nooit vergeten. Zoals ook Jean Gabin, die declameerde : 'Maintenant je sais qu'on sait jamais'. Daarvoor heb je die respectabele leeftijd bereikt. Terublikken naar een turbulent verleden en hopen op een verder laatste actieve periode.
Inderdaad, het Franse 'jamais' staat voor mijn nog kortstondige toekomst. Want in dit koninkrijk, waar ik geboren en getogen ben, weet je maar nooit waar je morgen aan toe bent. Kritiek brengen op Vlaamse en Waalse politici kan slechte vrienden maken. Iedere zijn rechtse, of linkse of andere richting waar zijn voorkeur naar uitgaat. Maar, ik blijf erbij, en denk ook de meerderheid der Belgen/Belges, dat 'zij' er wéér een soep van gemaakt hebben. Met  in het achterhoofd het eigenbelang en de zachte financieel 'verantwoorde' zetel in het Europees Parlement.
Ik ben 'ze' beu, hun verschijningen op tv met hun niks opbrengende verklaringen. Zie ik daar een Waal die géén Nederlands spreekt en een Vlaming die géén Frans kent. La FORCE is inderdaad la FARCE geworden. Hélaas.
Dat ik zoiets tijdens mijn laatste levensjaren nog moet meemaken. Ga ik nog jalours worden op de Finnen die zo maar drie (3!) vrouwen aan het roer hebben. Niet van de lelijkste ook nog. Die moeten wij niet verder zoeken, hier bestaan zulke wezens niet.
Maar enfin, we gaan pogen er nog het beste van te maken. Verder gaan door dit aardse bestaan, beetje gehandicapt, maar dat hoort er ook bij. Blijven organiseren voor mijn snorrenclub, even op zoek naar zonnige oorden waar geen tornado's zijn, geen aardverschuivingen,  geen hagelbollen zo groot al tennisballen, geen bosbranden, geen corona zieken. Help ! Waar vindt ge nog zo'n zekerheid ? Dus meer op zoek naar mooie plaatsjes in eigen land en stad. Ergens waar geen granaten ontploffen, geen machinegeweren ratelen, de straten proper zijn en je 's avonds nog rustig in het donker kan wachten op de tram. Die dan toch weer te laat toekomt.
Mijn, onze, toekomst is een groot vraagteken. Ik dacht alles meegemaakt te hebben. Bewust  vanaf de tweede wereldoorlog en alle 'vooruitgang', maar tevens alle miserie van dien.
We gaan al dat negatieve opdoeken en een poging doen, met vrouwlief aan mijn zij, en mijn snorhobby, enigszins rustig richting 83 te gaan.
Intussen haalde een zekere Albert de voorpagina's van alle dagbladen en tijdschriften en het nieuws op tv. Maar da's hier voor volgende column.
 
OPPERSNOR

172/ SCHAAMTE(LOOS)

 Eind 2019 was ik met een vriend uitgenodigd door Tijdschrift Streven voor het bijwonen van een avond in de Antwerpse Universiteit met als onderwerp een debat over ‘ SCHAAMTE(LOOS). Schaamte, schaamteloosheid, schuldgevoel. Dat beloofde waarschijnlijk een progressief avondje te worden. Sprekers waren dames-psychologen die nogal vrijgevochten ideeën bleken te hebben over alles wat onze kaken deed rood worden van schaamte en ons tevens een gevoel zouden geven van schuld. Zijn ze bij ons beiden niet in gelukt. Als je het hebt over het haar in je oksels (zal wel alleen over het vrouwelijk geslacht gaan) , als je beschaamd wordt als je deelneemt op een tochtje in Thailand op de rug van een olifant (arm beest), als je schaamteloos een Zwarte Piet nog laat mee werken aan de uitspattingen van de Heilige Nikolaas (steun de acties, op z’n Hollands voor door roet besmeurde helpers), als je vindt dat een kleurling vlugger beschaamd wordt dan een blanke . Gelukkig wordt ons geen schuld gegeven aan het optreden in de vroegere kolonies, dat waren (nou ja) onze voorvaderen. Niet die van mij. Kwamen daarna enkele losse vragen uit de zaal die dezelfde richting uitgingen. Ik voelde mij nergens beschaamd voor. En ook aan niks schuldig, heb daar allemaal niet aan deelgenomen. En toch blijf ik fan van een Zwarte Piet, heb ik in hetzelfde Thailand misschien met dezelfde olifant door de jungle gelopen. (waarna dat beest een welverdiend bad in de rivier kreeg plus enkele extra bananen) Is schaamte goed, moreel, deugdzaam ? Heb er niet van wakker gelegen. Ik heb mij, samen met mijn vriend, schaamteloos goed gedaan aan het heerlijke studentenbier ‘Cum Laude ‘ en de lekkere hapjes. Geserveerd door een albino meisje uit een of ander zwart land. Als dat zo nog mag geschreven en gedrukt worden. Ik hou mij gewoon bij mijn uitspraak ‘ nicht schuldig ‘. Intussen, we schrijven al 2020 publiceert ‘de Frut’ foto’s en een artikel over relschoppers in onze stad (hun manier om van oud naar nieuw te gaan) en hebben tijdens de interventie van onze politie twee agenten te lijden aan gehoorschade en is er één afgevoerd naar het hospitaal. Komt dan ‘de kers op de taart’ (geloof het of niet) : ‘de jongeren (welke jongeren denk je? ) VERKOZEN ervoor om de plaatsen te verlaten… Dus niet naar de Noorderlaan of de Begijnenstraat. Zou de Hollander zeggen : ‘nou breekt mijn klomp’. Waar bleven de gemotoriseerde eenheden, de nieuwe zwaar bewapende agenten op de moto, de speciale interventie afdeling, etc. Mag ik ook een beetje ‘beschaamd’ zijn over mijn stad die deze kleine criminaliteit niet kan onderdrukken? Als 82-jarige Antwerpenaar (nog enkele dagen) wil ik nog zonder problemen de stad in zonder schrik te hebben in premetro’s en rustig gebruik van het openbaar vervoer. Als het vroeg donkert ben ik ook al vroeger thuis…

OPPERSNOR

171/ W H Y ?

 

Marc Tulfer is ondanks zijn ontkenning wél een auteur. Zij het dan een uitmuntend dichter. Bewijs hiervan zijn bundel ‘Mateloos Verbaasd’ Hij is tevens PR/Editor Newsletter bij de Antwerp Branch of the Royal British Legion. Wie beter dan hij kan oordelen over het gebrabbel in het Engels van onze ‘top-politici’ waaronder de Voorzitter van de Europese Raad Charles Michel. De man die onze regering in de steek liet voor een vet betaalde job in het Europese politieke en rijkelijke leventje. Marc heeft dan ook een video geplaatst waar hij de draak steekt met het ‘Franglais’ van Michel. Engels bij een ‘Belge Francophone’, universitair : het lijkt er niet op. Als je het hilarische videoke bekijkt en beluistert, met aangepaste ondertiteling, inderdaad een lachertje, ware het niet schrijnend dat zo’n VIP deze wereldtaal helemaal niet degelijk beheerst. Doet me denken aan het Engels van vele Vlamingen die deze taal beter beheersen dan landgenoten met een Franstalige achtergrond. Vroeger, in mijn jeugd (da’s efkes geleden), was het not done te corresponderen in de taal van Johnson, maar heerste de taal van Molière. In gans het land trouwens dat sinds de stichting maar één taal kende, zijnde het Frans. Ook in Antwerpen waar ik 21 jaar lang in een maritieme firma werkte (W.H.Newman and Son) , waar de taal met de directie het Frans was. Dit bureau was dan ook gevestigd in de straat met de toen nog tweetalige benaming ‘Huidevettersstraat/Rue des Tanneurs’. De ‘patron’, zijnde heel katholiek ging elke zondag om 11 uur naar de kerk ‘De Heilige Geest/Le Saint Esprit’ voor de mis in het Frans. De Vlaamstalige uitgave was daarvoor om 8 uur ’s morgens. Nederlandstalige Antwerpenaars moesten toen vroeger uit bed. De universiteiten waren al een tijdje vernederlandst en de wetgeving op de vernederlandsing van het bedrijfsleven zorgde voor commotie , het Nederlands werd op alle gebied dé taal in Vlaanderen . We zijn nu enkele decennia later en merken dat, vooral de jongere generatie, de mails doorspekt met Engelse zinnen en uitdrukkingen. ‘Merry Christmas’ en ‘Happy New Year’ , etc. No problem. Maar de berichten onderling worden steeds meer in het Engels geschreven, met verwaarlozing van eigen taal. Niet te verwonderen dat in Vlaanderen het onderwijs op gebied van Nederlands heel slecht gaat. WHY ? Ja, waarom ? Snobisme ? Je ne sais pas. Dat Vlaanderen in de scholen slecht boert met wiskunde en Nederlands daar is iedereen van overtuigd. En dat ligt niet alleen aan de toevloed van migranten en hun vele kinderen, maar aan het weinig interesse voor schrijven en lezen. Boekenbeurzen verkopen dan ook meer stripverhalen (alhoewel daar toch nog degelijk leesvoer in zit) en lectuur over menu bereidingen in keuken en bbq. Moet oppassen dat in de toekomst mijn overlijdensbericht in degelijk Vlaams zal gedrukt worden. Nu al wordt je vanaf de geboorte opgevolgd in de Brexit taal. Zeggen ‘ze’ dat ondergetekende tot de ouderen behoort, maar vergeten die mede betoogd heeft voor het behoud van eigen taal. Maar tegelijk ook het Frans en het Engels machtig is. A bon entendeur salut !

OPPERSNOR

170/ M E D I A .

 

 

We zitten weer met de koffie, de nieuwe bureaulamp (van Sinterklaas/IKEA – merci Liliane) aan de laptop die het weer doet. De wekelijkse columns moeten wekelijks van de band lopen.

Inspiratie in Vlaanderland en ‘world wide’ is er heden ten dage meer dan genoeg. Veel slecht en evenveel ‘fake news’. Met dank aan Trump, wereldleider zonder manieren. Handelde ik vroeger thuis ook zo, ik kreeg een klap om mijn oren van vader. Die nochtans een aimabel man was.

Nieuwsgaring te over dus. Dagbladen, magazines, alle mogelijke sites via je laptop. Sommige rubrieken kunnen me wel eens irriteren.

Vroeger, in die zogezegde ‘goeie ouwe tijd’ beschikten we thuis over twee kranten : De Standaard voor vader en Het Laatste Nieuws voor bompa die inwoonde. Aan de hand van deze gazetten kenden we de politieke kleur van de lezers… Kwam er dan eerste zwart-wit televisie : een wonder ! Geleverd door een zaak om de hoek ‘Dilis’ die half Mortsel voorzag van deze revolutionaire toestellen. Wij kochten het eerste toestel in onze straat, de Edmond Thieffrylaan. En de buren (niet allemaal daarvoor was het huis te klein) mochten komen genieten van voetbalmatchen België/Nederland en omgekeerd. Maar eerst de antenne op dak richting Lopik draaien, binnen iemand kijken of het beeld geen tekenen van ‘sneeuw’ vertoonde en de pret kon beginnen. Nadien niet vergeten antenne weer richting Brussel. Heroïsche tijden. Voor reeksen zoals ‘Schipper naast Mathilde’ en zo. Maar da’s voor de anciens.

Bij de huidige tv zuilen gaat mijn aandacht veel naar ‘het serieuze werk’: De Zevende Dag, Villa Politica, de Canvas producten. Daarbij maak ik me soms wel druk over de objectiviteit van bepaalde journalisten. Sommigen willen hun eigen mening absoluut prioriteit geven en ons pushen die dan ook maar te accepteren. Zo zie ik dikwijls een groot verschil tussen commentaar bij onderwerpen als IS-strijders in kampen nabij de Turkse grens bij de VRT en de collega’s van de VTM. Die ‘strijders’ vormen naar mijn persoonlijke mening nog steeds een groot gevaar voor de Westerse wereld. De interviews van Robin Ramaekers op VTM sloegen in als ‘een bom’. Een gangbaar woord bij de gevangen IS-fanatici. Waarbij we vernamen dat nog te veel van hen nog steeds geen spijt heben over alle wreedheden die in de naam van Allah gebeurden in hun voormalige kalifaat. Zou op VRT Rudi Vranckx ook zo gereageerd hebben. Ik betwijfel het.

Enfin, that’s my opinion. Mooi in ’t Engels…

Vandaag, zondag, geen weer om een snor, laat staan een hond, door te sturen. Lekker thuis het programma 2020 van de snorrenclub opstellen, nu mijn column weer geschreven is. De TV om 11 uur voor ‘De 7° Dag’ (zien hoever het staat met de samenstelling van een nieuwe regering – comedia del arte), de witte wijn koud zetten en een lekker etentje met vrouwlief.

En tijd maken voor weer enkele pagina’s uit het boek van André Aleman, ‘Het Senioren Brein’, vanaf bladzijde 79 : ‘Vergeetachtigheid en dementie’. Als je het geluk hebt van een gezegende leeftijd te bereiken van bijna 82 hoort zulke lectuur er wel bij.

OPPERSNOR

PS. Als ik het niet ‘vergeet’ volgende column vandaag over 8 dagen …

169/ GIJ ZE GIJ VEUR MIJ …

 

De Strangers, natuurlijk. Heb ik altijd een boon (een héél grote) voor gehad. Zelfs toen ze geboycot werden door te durven optreden voor het ‘ Blok ‘. Sanitaire toestanden.

‘ De Stad wor assek zen gebore ‘ , dat klopt als een bus. Levenslied voor een levendige stad. ‘ Den Bob ‘ als dan ook gevierd als ‘ Snor van ’t Jaar ‘.

Als ge in de ‘ parking ‘ ( dixit sommige politiekers ) van ’t Stad ( mét hoofdletter ) woont, zijnde in mijn geval Mortsel, en ge hebt op een duistere zondag geen goesting om thuis te blijven, na ‘De Zevende Dag ‘ nog verder prietpraat op tv te aanhoren en in slaap te vallen, of te werken aan evenementen voor de Snorrenclub ( da’s goed voor weekdagen – zoals nu ) ga dan even de Stad in. Zoals de Strangers. Ben wel fan van het openbaar vervoer ( over de vele nadelen heb ik het een volgende keer, die zijn ook legio ) en kan gebruik maken van de 7 of de 15. Tot aan het MAS of tot aan de Groenplaats. In het geval van vorige zondag was het nummer 15.

Waar naartoe. Volgen de Strangers : ‘ de Groenploets, de Meir, de Keyserlei … daar hebbekik mijn hart verlore ‘. Dus. Afstappen aan de Groenplaats. Hindernis voor ouderlingen en gehandicapten, zoals ik , roltrap naar boven rolt niet. Voor de zoveelste keer en al dagen lang. Service van de Lijn. Zoals de panelen die melden wanneer de volgende tram komt. Of niks melden.

De Groenplaats zag zwart/geel van de vlaggen. Leeuwen uiteraard. Actie tegen cordon sanitaire. Toespraken vanop de kiosk. Nog steeds geen regen. Dan maar richting Meir. Waar komt toch steeds al dat volk vandaan? Onze winkelstraat is de meest bezochte in Belgenland. Spijtig is het totale mankement van horecazaken. Bedoel gezellige kroegen.

Naar de cinema. De UGV aan de Keyserlei en wakker gebleven bij ‘ Hustlers ‘, een film gebaseerd op een ‘ echt verhaal ‘ in New York. Wordt wel een beetje dorstig …

Bijgevolg, we zijn ten slotte lid van de Zoo, korte wandeling in deze oase en een stevige pint in de lokale taverne. Wel eerst goeie dag gaan zeggen bij de apen, en er een extra kandidaat uitgekozen om te dienen als voorzitter van de één of andere politieke partij… Monkey business.

Dagje voorbij, zonder regen en terug naar de 15. ’t Is mooi geweest, in een Stad die ‘ altijd in beweging ‘ is. Zoals de snorrenclub waarvan ik voorzitter ben. Terug aan ’t werk voor een vergadering, een feest in Merksem, een bezoek aan een interessant gebouw in de provincie, de snor aan ’t werk voor een vergadering, een feest in Merksem, een bezoek aan een interessant gebouw in de provincie, de snor-receptie in januari, de volgende ‘ Snor van ’t Stad’. Etc.

OPPERSNOR

168/ JA WADDE.

't Is weer even geleden dat de laatste column bij ' De Antwerpse Koerier ' verschenen is.
 
Problemen met de PC (hacker), verlof in de Provence (gelukkig), dokter en hospitaalbezoeken (helaas). We gaan, I hope, wel stilaan naar de 82! Maar nu terug ' volle gas '.
 
Zo net op een facebook gelezen dat mijn collega's, nu verzameld in de eerste uitgave van mijn snorrenclub, zich beroemen om tot 'de enige échte ' te behoren. The one and only.  Dacht dat het gekibbel uit den boze was. Dat we rustig apart onze eigen richting uitgingen en soms beiden aan dezelfde activiteiten konden deelnemen. Niet dus. Waarvan acte.
Wij hebben de 100 jaar Djon helaas moeten missen wegens een gevraagde deelname aan een open deur van sponsor Elixir d'Anvers. Spijtig, want Den Djon was een heel goeie vriend van mij. Van in den beginne van café De Snor toen hij regelmatig zaterdagavond zijn zelf gemaakte instrumentjes uitdeelde en iedereen vroeg mee te spelen en te zingen, aan den toog met een stevige pint. Heerlijke momenten meegemaakt. Later schreef hij, als ' kadoke ' voor de toenmalige club het 'Snorrelieke' en werd gepraat over het maken van een Snorrenreus. Met de medewerking van een Antwerps scheepsherstellingsbedrijf. Enfin, da's passé.
 
Intussen  blijft ook de wereld maar vierkant draaien. Vlaanderen stemde rechts, Wallonië links. Brussel, nou ja.
En de rest van de wereld brandt, zoals het Amazone gebied. Trump blijft nog altijd even onbeschoft, hier zijn de politieke postjes zoals verwacht 'mooi' verdeeld, de Koerden worden uitgemoord, de migranten stromen toe en België heeft zijn eerste lijstje van seriemoordenaars. We gaan ne gangk.
 
In zo'n wereldje moeten wij pogen zonder kleerscheuren te overleven. Ik herinner me mijn jeugd, net na de oorlog, toen er niks was en we stilaan evolueerden naar een bestaan met alle mogelijke luxe. Heerlijk met huisje, tuintje, autootje. Wat we nu nog steeds hebben. Alleen wordt ons leven maar steeds verstoord door vooral een bende politici die een normale gang van zaken niet aankunnen. Waar moet ik mij op mijn 81+ nog druk in maken?
Laat mij met mijn makker van de 'échte' (?) snorrenclub lekker bezighouden met het creëren van gezellige evenementen in en buiten 't Stad. 
 
JA WADDE ?
 
OPPERSNOR

167/ ONTMOETINGEN

 
Confrontatie met het verleden en kennismaking met een voorbeeldige combinatie snor/baard op de Suikerrui.
De Rubensmarkt was weer een topper, even groot succes als het Bollekesfeest en leidde tot een hernieuwde kennismaking met twee van mijn vroegere werkgenoten aan de haven. Toen café De Snor nog het trefpunt was voor al wie in onze haven werkzaam was. Een werknemer van SIBP, de toenmalige grote raffinaderij en een bediende van Westerlund, maritieme firma aan de Oude Leeuwenrui. 
Beide ' ouwe bekenden' haalden kort anecdotes op van de periode toen ik nog de actieve cafébaas was van  ' het geboortehuis van de snorrenbeweging '. Dan maar afspraken gemaakt voor verdere babbel over die goede oude tijd. In Den Engel, met een Bolleke.
 
Door de wriemelende massa richting Steen voor een smoutebol(len) voor de aanwezige dames, tot een man met een prachtige combinatie snor/baard ons aansprak en vroeg of de heren ook lid waren van de Antwerpse Snorren. Hij had er al enkele gezien, op de Grote Markt maar ik maakte hem diets dat het de ' collega's ' van de andere vereniging waren. En ik aan de basis lag van alle snorgebeuren in 't Stad en de rest van Vlaanderen.
Hij was laaiend enthousiast en we maakten een afspraak. Info van de E.S.A. doormailen en een afspraak in Den Engel mét een Bolleke. De propaganda molen moet draaien , een voorzitter moet zijn public relations verzorgen. 
 
Je bent een gelukkig man als je na zovele jaren nog mensen ontmoet uit het zelfde werk milieu en / of klant van je café. En dan gaan we tientallen jaren terug in de tijd. Een bewijs des te meer dat het goed geweest is. En wat je ooit gepresteerd hebt ook nu nog een positieve uitstraling heeft.
 
' Antwarepe ge zé gij toch de stad wor azek zen gebore ...'. En waar ik al mijn vrienden terug zie op één van de vele fiesjes zoals ge ze nergens anders vindt. Waar dat ge met nen Bol Keuning met de vroegere kameraden het verleden terug aanhaalt.
Of dat die leeuw nu zwart zie, of een rode tong/klauwen heeft, zal me een zorg wezen.
 
OPPERSNOR

166/ ANTWERPEN FEESTELIJKE STAD !

 

 

We schreven het zo dikwijls : onze stad is niet meer het gezellige oord uit mijn jeugd. Nostalgie.? Te oud geworden om ons aan te passen aan de talrijke veranderingen en vernieuwingen? Ik denk het niet. Ben, gezien mijn leeftijd de 80 voorbij , nog héél actief. Maar toch.
 
Veel " vernieuwingen " waren niet steeds zo positief. En soms was het lang wachten op kleine aanpassingen. Neem ik als voorbeeld de Groenplaats waarbij ik gerust de term " verloederd " mag noemen. Of ze moest volgebouwd zijn met kraampjes voor sommige wel interessante evenementen zoals een Euromarkt, Chinese happening, Cultuurmarkt en zo. Je moet dan toch nog opletten voor de vele valkuilen en de vuile bankstellen én er is uiteraard het gemis aan Groen op de Groenplaats … Spijtige zaak. Heb ik het dan nog niet over het verdwijnen, jaren geleden van die mooie kiosk, vervangen door een " moderne " uitgave.
 
Gelukkig is er nog de middenstand die van het geheel, dank zij de mooie terrassen, hun uitgebreide keuze aan drankjes en de vriendelijke bediening toch een regelmatig bezoek waard zijn. Onder het goedkeurende oog van onze Rubens, die gelukkig nog op zijn vaste stek is mogen blijven.
 
Positief in deze tropische zomerdagen : de bars aan de Schelde en centrum Antwerpen, die als paddenstoelen uit de grond rijzen. Rustig met familie en vrienden genieten van de zomerse toestanden in eigen omgeving.
 
Zo gaan wij, evenals enkele snorren uit onze vereniging , elke donderdag naar de ZOOmerbar van de dierentuin, waar op de kiosk jazz ensembles muziek brengen uit mijn jeugdjaren, de fifties. Van Louis Armstrong over Count Basie naar songs van crooners als Frank Sinatra. Bestel daar een Triple d'Anvers bij en het feest mag beginnen.
 
In krant en op ATV bekijken wat er zoal verder op het programma staat, want een tochtje per spoor naar zee zien we op zon- en feestdagen niet zitten. Te veel passagiers, soms geen zitplaats en no air-conditioning. Knokke of Blankenberge dus goed voor weekdagen. Dan is soms een tochtje per boot op de Schelde welgekomen. Voor enkele euro's langs de Schelde boorden naar Sint-Anneke / Doel of Lillo. Prachtig!
 
Houden we het bij de " Gay Parade ", waar ik zo geen fan van ben, of gaan we richting Krugerstraat, tussen al die mooie Arts Décor gevels  waar graffiti kunstenaars uit gans Europa hun kunnen tonen. Zelf heb ik thuis op de tuinmuur een graffiti-olifant van David Deutz uit Izegem, het meest originele geschenk ooit dat ik aan Liliane ( olifant fan )voor haar verjaardag kon geven. 
 
Al bij al is mijn Antwerpen " still the place to be " !
 
OPPERSNOR