165/ H E E T

 

 

't Is niet zo maar wat warm, 't is gewoon ondraaglijk HEET. En dat voel je lichamelijk én geestelijk. Alhoewel dat laatste, thuis en iets koeler toch geen hinder vormt voor een nieuwe column. Eventjes geleden, want door kleine gezondheidsproblemen gevolgd door een kort verlof naar de fjorden in Noorwegen ( tot min 3 graden op de hoge bergen, sneeuw en dicht gevroren meren - wie sprak daar over opwarming en zo ? ). Maar heerlijk en rustgevend, die Noorse natuur. 
Nu terug naar 't stad en al wat daar gaande is.
 
Het programma van de ESA-snorrenclub afwerken, er staan nog een 6-tal evenementen tot einde jaar. Maar ik heb ook mijn werk als journalist. En ja, voor wie het niet zou weten, ik ben al jaren in het bezit van een ' International Press Card ', zeg maar een ' European Journalist Legitimation '. Dat houdt uiteraard in dat ik op verschillende persmomenten, vernissages en andere bedoeningen uitgenodigd wordt. Blijf je op de hoogte van alles wat reilt en zeilt , vooral in het Antwerpse.
 
Voorbeeld. 
Laatst was er een persmoment van de ' Stomaclub Boechout ', redelijk onbekend bij de man in de straat. Ook niet bij mij.
Dus naar die vereniging die tot doel heeft het gezondheidsprobleem ' stoma ' meer bekendheid te geven en patiênten op te vangen die problemen of meer informatie nodig hebben. Ene Eddy Meerbergen is daar de organisator , voorzitter en dé draaiende motor van. Met hart en ziel en erkend door o.a. Provincie Antwerpen en gemeente Boechout. Ex-crosser Niels Albert is al 10 jaar ' peter ' van de vereniging. Prins Laurant heeft reeds twee activiteiten van de Stoma club bijgewoond.
Gouverneur Cathy Bex woonde het laatste persmoment bij en betuigde haar sympathie voor de werking.
Heb daar dan ook geleerd dat tienduizenden Belgen lijden aan deze ziekte. Voorzitter Meerbergen stelde zijn ' medicijnpaspoort ' voort dat medische informatie geeft die je kan gebruiken als je in het buitenland bent. Mooi initiatief voor wie met verlof gaat.
Voor wie meer info wenst : e-mail : eddymeerbergen@skynet.be.
 
Maar het gaat er niet steeds zo ernstig aan toe. Alhoewel.
Het Lindner hotel in Antwerpen heeft regelmatig de ' thursdays ' op de twaalfde verdieping. Mensen uit alle lagen van de bevolking van 't stad en omgeving worden uitgenodigd voor een gezellig avondje met muzikale achtergrond, hapjes en drankjes. Visitekaartje worden uitgewisseld en nieuwe contacten gelegd. In een grijs verleden zegde men dat ' le tout Anvers ' verzameld is... 
Dit alles met panoramisch uitzicht op Antwerpen en naast de nieuwe Media building. De ideale plaats dus om op een gezellige manier kennis te maken met andere actieve Antwerpenaars en zelfs oude vrienden weer te ontmoeten.
Zelfs voor een snorrenclub de ' place to be ' voor het verspreiden van ons programma.
 
Nu de zon nog wel eventjes zal blijven schijnen volgende zaterdag profiteren van het ' Bierfestijn ' op de Groenplaats waar we door onze vriend Michel van ' Den Deugniet ' uitgenodigd zijn voor een (2?) bij brouwerij Corsendonck.
 
Profiteer nog van het heerlijke zomerweertje, maar drink met mate …
 
OPPERSNOR

164/ TERUG VAN WEGGEWEEST

 
Het heeft wel efkes geduurd, maar we zijn terug actief op deze pagina's.
Eerst was er de 'straf' uitgesproken tegen de uitgever/hoofdredacteur die schijnbaar 'onvoeglijk' was geweest met sommige uitlatingen die 'niet door de beugel' konden. Weken géén publicatie dus. We gaan ons dus meer dan ooit 'gedragen' …
 
Ben ikzelf , na de nodige controles in hospitaal, op korte reis geweest naar de Noorse Fjorden. Een 'must'. Waarschijnlijk het mooiste stuk natuur in Europa. Waar je op de toppen van de bergen (ski oorden) nog een meter sneeuw vindt en bevroren meren. En de opwarming ? We krijgen onze twijfels.
Enfin, vanop de 'Nieuwe Statendam' van Holland Amerika lijn en per bus genoten van de pracht van dit land van de Trollen. Terug aan het werk. Voor snorrenclub en 'Antwerpse Koerier'. Met plezier.
 
Er is veel gebeurd tijdens mijn afwezigheid. Met als hoogtepunt, uiteraard, de verkiezingen. Er werd veel voorspeld door politici die allemaal weer een hoge post wilden, en aangepast een hoog (veel te hoog) loon voor mindere prestaties. 'Ik wil eerste minister zijn, ik wil, ik wil ...'. Velen hebben het niet gehaald. Geen namen, jullie kennen ze wel. Hier en daar schreef men , onbeleefd (?) over zakkenvullers.
 
Wifi op zo'n cruise schip is vreselijk duur. Dus geen mails en fotokes verstuurd tijdens de reis. Wacht iedereen maar tot we terug thuis zijn. Dan kranten en weekbladen verslinden over alle politieke toestanden. Met weinig sympathie voor de meesten. Lig er niet wakker van.
 
Dus terug naar mijn realiteit.
Met voorrang, zoals steeds, de werking voor mijn snorrenclub. Wat inhoudt dat we aanwezig waren (nog voor de cruise) op de driedaagse kampioenschappen van de collega's in 't Stad. Of dat geapprecieerd werd is een andere zaak.
 
Ons programma, van de E.S.A. ziet er weer schitterend uit. Wordt op volgende ledenvergadering in lokaal 'Den Engel' besproken. Zelfs de hoofdbrok van volgend jaar heeft al zijn dossier. Wie ? Geheim tot begin 2020.
Vandaag Pinksteren, of noem het Sinksen en denk aan de jaarlijkse Sinksenfoor. Vroeger op het gezellige Zuid …
Twee feestdagen na mekaar, het Suikerfeest (!) gevolgd door de katholieke feestdag. Heb meer info en artikels gelezen over het eerste … No comments. Niet stout worden, of straf.
 
Tot volgende week,
 
OPPERSNOR

163/ NIET KLAGEN NIET ZAGEN

 

Een dag, een week of een maand niet zonder de slogan : wat MOETEN we doen, wat MOETEN we vieren.

Kranten en tv, de ganse media houden ons goed op de hoogte.

Was vroeger wel iets makkelijker. We vierden oud en nieuw, verjaardagen, huwelijken (toen nog wél), geboorten en begrafenissen. De feestdagen als moederdag, Kerstmis, Pasen en de 1° mei …

Nu, dagdagelijks, is er wel een extraatje in de aanbieding. Ze teisteren ons met een wel meer positieve slogan dan secretaressen dag, dag van de homo’s, dag van … van alles en nog wat. Sinds vorige week is het

NIET KLAGEN NIET ZAGEN.

En wat houdt dat in voor een modale burger als ik zelf?

Denk ik eerst aan het grootse deel van alle “spelletjes” van de Vlaamse TV. In slaap vallende gesprekken van omhooggevallen middelmatigen. En de reacties van omhooggevallen politici.

Wat stoort mij nog? De Kafkaiaanse reglementeringen van steden, zoals Antwerpen, als je een eenvoudige manifestatie wil organiseren.

En een verbod in zo’n stad van je verplaatsen in sommige auto’s om ons te beschermen tegen de vervuiling. Wat voor de stinkende chemische plants in het havengebied?

NIET ZEUREN

Hoe reageren als sommige vrienden/kennissen weer met hun klaagzang beginnen over alle pijnen en gebreken waar ze nu over lijden? Ik hou niet van zulke hypochonders. “ In het huis van de gehangene praat men niet over de koord “.

En als in centrum Mortsel, mijn ‘stad’, de middenstand zo graag alles aanprijst in het Engels. Zo ook personeel zoekt in een andere dan onze eigen taal. Toch niet voor inwoners die thuis alleen hun eigen, andere, taal spreken?

NIET KLAGEN NIET ZAGEN

Over de slechte kennis van eigen taal door onze hedendaagse jeugd. Gebuisd in degelijk Nederlands.

Shocking …

MAAR. Wij gaan daar een tijdje niet slechter van slapen. We gaan het allemaal positief bekijken, het zal wel eens beteren?

We genieten van de Ronde van Vlaanderen, alhoewel die gewonnen is door een Italiaan. Springen hoog op als Den Antwaarp wint tegen Anderlecht. Als het zoveelste familie fiesje ons weer eens dichterbij heeft gebracht. Als de planning gemaakt is voor het volgende verlof. Als het in je eigenste club leven weer “snor”

zit.

Dus stop met ZAGEN EN KLAGEN. Poog iets te veranderen aan wat je zo fout vindt. En denk aan die Engelse slogan :

LOOK AT THE BRIGHT SIDE OF LIFE !

 

OPPERSNOR

162/ DRIEWERF

DRIEWERF EUH EUH EUH !

 

Op TV1 de wekelijkse reeks ' Iedereen Beroemd ' gevolgd over rare toestanden en dito mensen die mekaar regelmatig ontmoeten. Beroemd niet, opmerkelijk wel, de medespelers in deze zo genoemde ' humaninterestmaga-
zine'.
Zo maakten we o.a. kennis met directie en medewerkers in het  Antwerpse Zeemanshuis. Zeelieden die daar kort overnachten na een lange periode van varen. En vertellen over hun heimwee. Soms interessant, soms lachwekkend.
Deze week kwam ook mijn vroegere club de ' Antwerpse Snorrenclub ' , gesticht in 1978 in het toenmalige café ' De Snor ' aan de Brouwersvliet op het scherm. Vol verwachting … keek ik dan ook uit naar de eerste beelden en commentaren. En dit alles stelde me wel teleur.
 
De eerste dag kwam voorzitter Ronnie in beeld die thuis zijn zieke vrouw zelf verzorgt. Ontroerend mooi !
Later zagen we de schoonvader met zijn dagelijkse fitness oefeningen in de slaapkamer. Zag dit niet zo passen in het geheel van het snorgebeuren.
Een andere dag was er het gewauwel van ene Roland over het veelvuldig gebruik van het woordje EUH !
Het stoorde hem dat de speakerinnen op de VRT te dikwijls dit stopwoord gebruiken. En toch mochten die dames hun job blijven uitoefenen, aldus meneer Roland. Hij had schijnbaar deze interesse voor een ' beter taalgebruik ' opgedaan tijdens zijn jarenlange ervaring als verkoper. Als EUH wat ? Zo noemde hij dit zijn 'eigenaardigheidje'.
Buiten het feit dat deze man een snordrager is had dit alles niks te maken met de wetenswaardigheden van de eerbiedwaardige vereniging.
 
Alles eindigde met een strijksessie (jawel) en het oppoetsen van de Reus. Een creatie van de betreurde Djon Lundstrom en mezelf.
 
Ik had meer verwacht van deze 'human'-toestand. Spijtig voor collega Ronnie die toch zorgt voor de goeie gang van zaken bij de Antwerpse Snorrenclub.
Wij kijken uit naar het Wereldkampioenschap Baarden en Snorren einde volgende maand.
 
OPPERSNOR

161/ ça va ?

 

 

Is geen stop woord, wel een beginwoord. Je hoort het elke dag, overal.
Op de Vlaamse tv in populaire reeksen zoals ' Thuis ', ' Over Water ' en ' Undercover '. Op straat.
Net voor ik na de jaarlijkse auto controle thuis binnenstapte passeerde een buurvrouw met kindje ( 5/6 jaar?)
dat van de stoep viel en zij direct vroeg  : ' ça va ? '. Niet dus, vallen op de harde stenen van het voetpad is ' niet van dat '.
 
De klassieke vraag als je een oude vriend ontmoet, lang geleden gezien , begint aldus met deze vraag. In 't Frans nog wel. Nu iedereen via gsm en laptop alles mailt in het Engels... Want dat is ' in '. 
En nee, het antwoord zou normaal moeten zijn : ' ça va pas - pas du tout '. Want je bent stilaan een ouwe rakker aan 't worden en je lichaam kraakt meer dan je tweede hands wagen. En je dokters dossier met vermelding van alle mogelijke kwalen en operaties is een dik boek geworden. Een bestseller. Engels !
 
En even verder praten met je eventueel leeftijdsgenoot over ' de mannen van toen ', je weet wel, uit je maritieme wereldje of de eerste snorrenclub en je beroemde café. Die zijn aan 't verdwijnen. Weg!
Laatste slachtoffer Marc, goeie vriend van me sinds meer dan 40 jaar : longkanker. Gedaan met het regelmatig aperitiefje in de kroeg aan het Gemeenteplein. Het tafeltje om 11 uur staat leeg.
Dus : 'ça va ?'. Non, ça va pas. Er gister nog een foto van Filip op faceboek van zijn zoon voor hij wegkwijnde aan kanker. Zijn plaats aan de toog van Den Engel, na 9 uur 's morgens blijft leeg. Weer kanker.
Hebben we het niet over Rik en Richard en Guy en Michelleke en Gerard. Etc...
Gaan we dat zinnetje 'ça va ' vervangen door ' alles OK ', ' no problems ' (aangepast aan de huidige taalgekte), ' alles kits onder de rits ' (voor Antwerpenaars) of 'hoe gaat het ermee ?'.
 
En toch. Er zijn nog optimistische geluiden. Op mijn gezegende leeftijd van 81.
Sinds vorige week weet ik dat een dame van Hongaarse origine die met een afvaardiging van de ambassade op de viering was van Istvan, de Hongaarse snor in Antwerpen, de leeftijd bereikt van ( zegge en schrijve ) 107 jaar. Anneke, nog rad van tong , vol levensblijheid, vertelde me 5 jaar geleden dat één van haar 'geheimen' was om op één of andere manier actief te blijven ( ze houdt van kunst en klassieke muziek, is ondanks haar afkomst heel Vlaams gezind ) én het pluspint voor de Antwerpenaars : ze drinkt haar twee borreltjes ' Elixir d'Anvers ' per dag 
Moeten we dan niet vragen ' ça va ? '. Nee, met zo'n ingesteldheid haal je ( met een beetje geluk ) dus de 107.  En véél geluk, mij gedacht.
Enfin, laat ze maar allemaal ' ça va-en ' . Gewoon  verder gaan met de ingeslagen weg, bezig blijven, met hulp van een goeie partner en  misschien wel met een dokter die je mee helpt de ingeslagen weg te vervolgen.
 
Het is dus ' ça va ' voor vandaag. Ook met een beetje medicatie en vitamines en extra beweging en veel werk voor de snorrenclub en al eens een beetje cultuur in 't buitenland en een lekker etentje en in 't stad nen bol Keuning. That's life, zeggen mij Engelse vrienden.
 
OPPERSNOR

160/ art moustache

 
Zo kunnen we 'onze' kunst noemen , de aanwezigheid van het Snorlogo en bijpassend gedicht over 't Stad op één van de meerpalen van het Willemdok. Beetje pretentieus. Jawel, maar tevens origineel. Het stukje powezie dat over de ' leute ' van de Antwerpenaars gaat gecombineerd op een witte achtergrond met rode A en zwarte snor. Echt Antwaarps.
Toen wij met enkele snorleden deelnamen aan een ' bolder wedstrijd ', toen was Janssens nog burgervader, was het onderwerp vlug gevonden : logo +. Ondergetekende zorgde voor de aangepaste tekst. Gewerkt onder plastic zeil, beschermd tegen de gietende regen. Helse job met plezier afgewerkt. We waren niet bij de winnaars maar wel tevreden over onze prestatie...
 
Enkele jaren later. Regen en wind en sneeuw en vorst hebben de bolder toegetakeld. De verf is dringend toe aan een ' opfrisbeurt ', noemt het een kleine ' restauratie '. Wat hebben we daarvoor nodig?
3 pottekes acryl verf, penselen en poetsgerief. Plus de mannen van toen. No problem. Nu nog een toelating.
Idee was om tijdens de heropening op 22 maart van de kleine markt ( vrijdags ) nabij het MAS met een stevige afvaardiging richting Godefriduskaai trekken voor het grote werk.
 
Nu  nog een poging om op de klassieke manier een toelating te krijgen voor dit kleine, ongevaarlijke evenement. Met de laptop naar ' Evenementen Stad Antwerpen ' .
Samen met vriend Tony, een rustig man aan de PC die alles kalm registreert, samen met mezelf die daar wel een beetje zenuwachtig bij wordt. Heleboel vragen te beantwoorden en via een code toegang te verkrijgen om alles af te ronden en te wachten op een positieve reactie.
Hét grote probleem was één code. Bestaat uit cijfers, letter, tekens, etc. Eindigend met het vermelden van een ' verdoken ' cijferreeks om volledig toegang te krijgen. Helaas?.
Bij ettelijke pogingen geraakten we nooit om die code plaatsen.
 
Na telefoontje bij de bevoegde diensten een antwoord gekregen dat ons toeliet alles op een gewone mail te richten aan deze verantwoordelijken.
Eind resultaat was dat volgende ochtend een sms-je ons meldde dat we toch moesten blijven pogen door te geraken op de klassieke manier.
Vraag ik mij af wat het kleine ' evenement ' zo interessant maakt om er politiediensten bij te betrekken, een planning op te maken, adviezen voor veiligheid en netheid (wij zijn wel milieuvriendelijk),minimale overlast voor bewoners (waar?), brandveiligheid (acryl brandbaar? niemand van de deelnemers rookt) en dan alles voorleggen ter goedkeuring aan het College.
 
Hebben we dan maar besloten de restauratie voorlopig niet uit te voeren. We bekijken het ' probleem ' dat wel een beetje weg heeft van ' Kafkaiaanse toestanden '...
Helaas, de verf en penselen terug naar afzender, de meerpaal mét snor en tekst blijft verder lijken op een middeleeuws schilderij dat dringend een renovatie nodig heeft.
 
Geen ' happy end ' …
 
OPPERSNOR

159/ QUE C'EST TRISTE

 

 

Inderdaad, ' Que c'est triste Venise '. Hier is Charles Aznavour op zijn plaats. Het is in-triestig. Daarom begin ik met het Franse chanson van die grote meneer. Moet niet altijd in het Engels zijn. Eigenlijk dacht ik aan ' Que c'est triste Anvers '... En bon Francais.
 
Na die plotse ' zomer ' op het verkeerde moment, kwamen die echt winterse toestanden. Koud, grijs, vochtig, ongezellig. De t-shirt weer vlug vervangen door sjaal en regenjas. Een weertje aan de open haard. Maar die hebben wij niet. Triste.
 
Wat ik ook al heb is mijn eerste vorm van artrose. Plus nog enkele kleinigheden die het ouder worden verstoren. Alles te maken met het overschrijden van de leeftijdgrens van 80. Maar we zijn gewapend met pillen en vitamines. En een dosis optimisme.
 
Je dagen vullen met een mengeling van kijken naar You Tube's beestjes opnamen in Afrikaanse parken. In een dagblad info verzamelen over madammen in nikabs die trouw blijven aan de idealen van de IS moordenaars, de dood van Farid le Fou en stakende kinderen op straat (of efkes naar de zon in Spanje).
Wat me stoort is een vermelding over ' oude mensen ' ( koppel zestigers ! ) die diamanten smokkelden. Intussen de triestige berichten over eigen stad waar drughandelaars spelen met kalasjnikovs en handgranaten.
 
Bijkomen met nog enkele pagina's in het lijvige boek over het leven een groot kunstenaar : Leonardo da Vinci, een biograaf aan de hand van Walter Isaacson ( 622 bladzijden ). Plus enkele gedichten van Paul van Ostaijen en Marc Tulfer.
 
En het goede nieuws, want gelukkig kan ik mij nog bezig houden met een actief clubleven (je weet wel welk) is er binnenkort ons succesvol grote Snorrenbal en zijn we uitgenodigd in Brussel voor het tienjarig bestaan van de lokale ' Moustasje Club ', met ontvangst op Stadhuis, drankje bij ' Manneken Pis ' en nog meer lol!
' Que c'est triste ' wordt dan weer een beetje op de achtergrond gedrukt. 
 
' j'Aime, j'aime la vie ' zal ik dan maar zingen.
Of op z'n Vlaams : 't Zit Weer Snor !
 
OPPERSNOR

158/ OUD EEN ANDER VEUR DE ZOT !

 
Aldus pastoor Rudi Mannaerts, tijdens zijn preek in ons Antwaarps dialect op de preekstoel van de Sint-Andrieskerk.
Het was tenslotte een carnaval-mis en daar had hij wel rekening mee gehouden tijdens zijn lange, maar best 'leuke' preek vanop de mooie kansel in deze prachtige kerk. 
Kerkbezoek was er nog voor mij als ik één van mijn vrienden ging begraven. Een droevige gebeurtenis. Of als je als toerist in het buitenland de lokale kathedralen voor hun pracht en praal, vol kunstschatten ging bezoeken. Shame. We hebben zo veel moois in onze kerken. Allemaal op een loop afstand.
Waarom dan op een duistere, buierige zondag ochtend met de tram naar de ' Parochie van Mizerie ' voor de ' Carnavalmis ' in de Sint-Andries kerk.
Voor de enige mis, volledig in het Aantwaarps, de taal der Sinjoren.
Heb vorig jaar, in dezelfde tempel onze vriend Gaston Berghmans begraven. En ook nu weer een afgeladen volle kerk waar nog extra stoelen werden bijgezet. En neen, niet alleen ' ouden van dagen ' ( zoals ondergetekende ) , maar ook veel jeugd. Plus, uiteraard, de indrukwekkende pastoor.
We genoten van het prachtige interieur, de vele beelden en ornamenten. En de priester, hij begon in zijn Antwaarps met een welkom aan alle aanwezigen.
Vanop de imposante spreekstoel ( die voor deze gelegenheid nog eens in gebruik was ) sprak hij zijn gelovigen ( tja, ook niet allemaal even devoot ) toe. Met veel humor, met verwijzingen naar de oude Vlaamse spreuken die we niet meer aan onze muren mogen hangen ( zijnde te ouderwets ). Met een vingerwijzing naar de jonge klimaat manifestanten die de Groenplaats niet al te netjes hadden achtergelaten, de weg- werp politiek van een Zweedse firma waarvan de naam  begint met een I en eindigt op een A...
Hij sprak met fierheid over het jaar van Pieter Breughel en de ' Dulle Griet ', zette de mensen aan om tijdens de Vasten een kleine schenking te doen voor het goede doel.
En omdat het tenslotte carnaval is zong hij vanop de kansel : ' Mien waar is mijn feestneus, Mien waar is mijn neus ' en een oud dametje verkleed als clown de mensen aanzette mee te zingen. Geen probleem.
' Al trekt sympathiek dialect steeds een volle zaal , ze is nu eenmaal niet de standaardtaal. ' En zo hoort het regelmatig een dienst te verzorgen in het Antwaarps. Wat dan voor volle kerken zorgt.
En lees ik niet op einde pagina 3 van de informatie flyer dat we welkom zijn voor een drink in de feeërieke historische kelder... Zullen we eens gebruik van maken voor een uitstap van de E.S.A., in combinatie met een rondleiding achter de coulissen en de kunstschatten van Sint-Andries?
Al bij al een geslaagde zondagmorgen.
OPPERSNOR

157/ MET ALLE CHINEZEN …

 
 
Een goeie vriend van me, actief in de lokale snorrenclub E.S.A., bezorgde me een 'stemversterker'. Combinatie micro en luidspreker dat we om de hals hangen. Bevordert het spreken tijdens vergaderingen en evenementen. Compact en handig.
En het was, géén verrassing : ' made in China ' !
Even de bijgevoegde handleiding lezen (?) en we kunnen het gebruiken. Enfin, dat dachten we. Maar klein probleempje, de tekst was in het Chinees. Of beter gezegd, het Mandareins. Dacht ik zo. Ooit geleerd over de zovele talen die in het grote China gesproken worden. Big problem !
 
Voor vele Vlamingen is Frans, Engels en Duits niet het grote probleem. Althans niet bij mijn generatie. Vandaag blijft alleen de taal van het United Kingdom ( nou ja ) over.
 
Geen van mijn vrienden die maar één woord 'Chinees' spreekt. Grote pech.
Maar een Vlaming ( met snor ) vindt voor alles een oplossing. In die lag in dit geval om de hoek, in de Antwerpse straat. In de ' Fritopia '. Bij de ' Fritchinees ' … De zoveelste in onze contreien.
Zoals overal te lande nemen Chinezen geleidelijk aan onze frituren over. Mét succes.
Dus met vrouwlief , vriend Herman en dame voor frit met curry worst en een babbel met de uitbaters. Meneer en mevrouw Zhenping Xu.
 
Toffe bedoening met sympathiek koppel. Komen uit Zhejiang Qingtiang (?) en wonen al 10 jaar in België. Hebben , da's ook klassiek, gewerkt in de horeca. Chinees restaurant, uiteraard. In vergelijking tot vele andere buitenlanders die hier het land van honing en melk zoeken hebben zij dus wel degelijk gewerkt...
Met geluidsapparatuur en handleiding bij de familie Xu. Korte vertaling Mandarijns/Nederlands (met Chinese tongval) en we kunnen de baan op voor beter geslaagde 'snortoestanden'.
 
Hebben intussen smaakvol geleerd dat je in de frituur tevens 'Chinees' kunt eten. Onze toenadering België/China is bij deze geslaagd. 
 
Met alle Chinezen, maar wél met den deze !
 
OPPERSNOR

156/ FEESTGEDRUIS 30

 
Feestgedruis, inderdaad, op twee tv-zenders. VTM 30 jaar en VRT1 gooit z'n ouwe medewerkers ook weer op de buis.
Grootse 'Las Vegas'-style show op VTM, nostalgie bij VRT.
Mij deed het meeste plezier de oude rakkers en dames (enkele van het zwart-witte scherm) op mijn toestel te zien. Pure nostalgie.
Het nu grote scherm was vroeger wel in de beginperiode 'iets' kleiner. Toen mijn vader zaliger als eerste in de straat een toestel annex dakantenne plaatste. De buren keken naar boven, naar die eerste hoge antenne van de Edmond Thieffrylaan. Wat een vooruitgang …
Eindresultaat : bij een voetbaltreffen als Nederland-België kwamen de naaste buren kijken. Na de nodige voorbereidingen zoals het draaien van de antenne richting Lopik (Nederland), binnen iemand om te kijken of er geen 'sneeuw' meer op het scherm was, de antenne vastzetten. Het feest kon beginnen !
Na de match antenne terug richting Brussel, etc. Everybody happy!
De pioniersperiode betekende voor ons ' Schipper naast Mathilde ', ietsje vrolijker dan de hedendaagse ' Thuis ' of ' Familie '.
 
En voor mezelf, als jonge knaap, na het slapen gaan van ma en pa, overschakelen naar de Franse zender voor de wekelijkse uitzending van ' 36 Chandelles ' van Jean Nohain. Een show à la ' Moulin Rouge ' met blote borsten en de pluimen, je weet wel waar …
Een groot evenement dat mij altijd bijgebleven is was de uitreiking van een cheque na de actie van de tv voor het toen ' Belgische Rode Kruis '. De voorzitter ontving de cheque en antwoordde in het FRANS waarop het boe-geroep en hoongelach in de zaal. Dat betekende het ontstaan van het ' VLAAMSE Rode Kruis '...
 
Anno 2019 kijken we naar een zee van posten, uit alle landen, in alle talen. Berichtgeving op alle zenders, ' fake ' of niet. We kunnen niet zonder.
Soms, dikwijls, beetje slaapverwekkend. Zeker als je durft kijken en luisteren. naar wat politici ons allemaal te vertellen hebben.
 
Toch beetje blij dat ik met mijn snorrenvrienden ook al internationaal op tv geweest ben. Met als 'hoogtepunt' de uitzending in Frankrijk in ' Incroyable mais vrai ' in gezelschap van mijn vriend John Roy, de langste snor ter wereld. (Guinness Book of Records).
 
Morgen weer kijken naar een 100% Vlaamse aflevering van ' Over Water '. Een kwalitatief hoge reeks waar je met spanning naar uitkijkt. Wij moeten niet onderdoen voor Amerikaanse films.
 
En binnenkort weer naar ' Hallo Meneer Den Uil ' ?
 
OPPERSNOR

155/ LEVEN EN DOOD

LEVEN EN DOOD
Zijn onafscheidbaar : het leven en de dood. En toch nog dikwijls verrassend.
Zo mijn begin van 2019 : op één maand tijd vier begrafenissen én één familielid levend teruggevonden.
Een dame die met haar man al op de palliatieve lag en als eerste overleed. Manlief stierf een dag na haar begrafenis. Bij gevolg tweede keer naar het rouwcentrum.
Komt een week later een ambulance en de 'mug' in de straat, twee huizen verder. Zwaailichten draaiden een hele tijd. Buurman hartaanval en thuis overleden. Kerkdienst een week later in de Heilig-Kruis kerk.
We ronden het doemlijstje af met het overlijden van mijn goeie vriend Marc Draguet. Ken hem al 40 jaar, hij was ook één van mijn eerste leden in de  snorrenclub. Verloren elkaar uit het oog maar werden later stamgasten in café 'De Kroon' in Mortsel.
We hadden ons regelmatig aperitief en praatten over toen en nu. Zoals het grijze snorren en baarden betaamd.
Marc leed aan longkanker en wist dat hij terminaal was. Hij hield zich sterk en klaagde nooit, ondanks de helse pijnen en de vele pijnstillers. Hij haalde de 68 niet.
Ik heb hem maandag 11 februari begraven , samen met familie en vrienden. Het deed me pijn.
En toch komt er, 'out of the bleu' , goed nieuws. Géén fake news. Gewoonweg lekker, tof, positief nieuws.
Via faceboek een foto gezien van een dame op leeftijd die leek op een tante van me. Een zuster van moeder. Tante Mathilde, van wie we dachten dat ze al dood was. Bleek ze in een rusthuis in Aartselaar te verblijven.
91 jaar ! Nicht Greta en neef Jean gecontacteerd, zoon van tante gemaild en kortelings naar Aartselaar op bezoek naar de dood gewaande tante.
Het leven zit vol verrassingen  en van leven naar dood is maar één stap. Gelukkig maar eindigen we dit verhaal met ' leven '.
 
OPPERSNOR

154/ HET ZIT WEER SNOR

 
 
Inderdaad, we mogen schrijven, " het zit weer snor '.
Jaren geleden was er de splitsing " Snorrenclub Antwerpen " en " Europese Snorrenclub Antwerpen " (E.S.A.) De lokale ruzie tussen de twee partijen haalde alle kranten. De radio én VTM.
 
Op 19 mei 2006 blokletterde " De Gazet Van Antwerpen " nog : ' Het zit niet snor. Oude vete tussen snorrenclubs laait opnieuw op. 
 
We zijn 13 (!) jaar later en de vrede is gesloten. Ronnie Vermeulen en Willy Dupon , voorzitters van beide verenigingen reiken elkaar de hand. Ondergetekende apprecieerde de positieve houding van zijn collega. Geen gekibbel meer en weer wederzijds respect. 
De " Snorren van het Jaar " zullen verder gekozen en gevierd worden. In elke club op de eigenste manier.
Tijdens de jaarlijks " Nieuwjaars Receptie " van de E.S.A. werd het heuglijke nieuws officieel aan alle leden en sympathisanten meegedeeld. Waaronder ereburgemeester Bob Cools en schepenen Ludo Van Campenhout en Gilbert Verstraelen (Merksem). Het ijs is gebroken …
 
Antwerpen heeft zijn 3 voetbalploegen, Antwerp, Beerschot, Berchem. En zijn 2 Snorrenclubs ! Gaan de  vergelijking niet doortrekken naar de talrijke politieke partijen. En hun gekibbel.
Er is dus wel een 'verbinding' doorgetrokken bij de kneveldragers, maar bij de politici?
 
Het was dus voor mij en alle vrienden een goed einde 2018 en een schitterend begin 2019.
De grootse manifestatie, ingericht door onze collega's, de " Wereldkampioenschappen baard en snor 2019 ", organisatie Ronnie en zijn medewerkers, wordt door de ESA ondersteund. Leden schrijven zich in voor de manifestaties en nemen deel aan de kampioenschappen. Succes gewaarborgd.
Intussen wordt gewerkt aan alle verdere happenings in en buiten 't Stad. Zowel bij de mannen van Ronnie als bij de snorren van Willy.
 
Tussen al het 'slechte' nieuws in onze contreien, drugsbendes in onze stad, schietpartij op 't Zuid, stress verwekkende verkeerschaos, problemen met asielzoekers, etc, is er dus ' ons ' goede nieuws : alle snorproblemen van de baan.
Het zit weer Snor in de Sinjorenstad !
 
Een gelukkige OPPERSNOR
Voorzitter E.S.A.